Het Israëlische leger vaagt tientallen dorpen in Zuid-Libanon weg.
Beiroet, donderdag, 15 oktober 2026. Sinds het bestand van april verwoestte Israël zeker 48 van de 60 bezette Libanese dorpen. Vooral sjiitische gemeenschappen zijn getroffen. Honderdduizenden mensen kunnen niet meer naar huis.
Verwoesting in Libanon
In Libanon voltrekt zich in het zuidelijke grensgebied een immense ramp [1][2]. Het Israëlische leger maakte sinds het bestand van april 2026 zeker 48 van de circa 60 bezette dorpen en steden vrijwel volledig met de grond gelijk [1][2][5]. Uit onderzoek van The New York Times blijkt dat de verwoesting zich vooral richt op sjiitische gemeenschappen, terwijl zeven dorpen met christelijke, soennitische of druzische inwoners grotendeels gespaard bleven [1][2][5]. Waarom dit telt voor de Nederlandse lezer? Een oplaaiende strijd in deze regio raakt ons direct via stijgende energieprijzen, nieuwe vluchtelingenstromen naar Europa en de toenemende druk op onze internationale rechtsorde [GPT].
Tactiek van de geschroeide aarde
Israëlische troepen slopen systematisch woningen, scholen, moskeeën en wegen [1][2][7]. Tussen 16 april 2026 en 7 september 2026 verbrandde er daarnaast circa 6.677 hectare aan land [2][5]. Dat beslaat zo’n 11.128% van het bezette territorium, waarbij Libanese brandweerlieden het gebied niet in mochten [2][5]. Minister van Defensie Israel Katz gaf eerlijk toe dat complete dorpen in één keer worden gesloopt [5]. Volgens de VN zijn al 329.000 mensen uit het gebied verdreven [1][5]. Inwoners die willen terugkeren, vinden vaak alleen nog een kale zandvlakte [2][3].
Geen zicht op herstel
Snel herstel zit er niet in [3][6]. Hezbollah beloofde vergoedingen van $12.000 per gezin buiten Beiroet voor wederopbouw [6], maar het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken stelt dat dit geld helemaal niet bestaat [6]. Intussen bouwt Israël nieuwe wegen en buitenposten in het gebied [2][3][5]. Dat wijst op een bezetting die nog jaren kan duren [2][3]. Een permanent ontruimde grensstreek zorgt voor langdurige instabiliteit [2][3][5], wat de geopolitieke spanningen ook op het Europese continent merkbaar zal blijven voeden [GPT].