NASA ontdekt een reusachtige nieuwe krater op de maan.
Washington D.C., donderdag, 17 september 2026. Een ruimterots sloeg in 2024 een krater groter dan het Romeinse Colosseum. NASA bevestigt nu deze zeldzame inslag, die slechts eens per eeuw voorkomt.
Kosmisch geweld in de Verenigde Staten gemeten
In de Verenigde Staten heeft ruimtevaartorganisatie NASA gisteren, op woensdag 16 september 2026, een spectaculaire ontdekking wereldkundig gemaakt [3][5]. Wetenschappers vonden een gloednieuwe krater op de maan die groter is dan het Romeinse Colosseum [1][2]. Het gat is maar liefst 222 meter breed en 43 meter diep [1][2][3]. Deze gigantische kuil, genaamd McGetchin, ontstond in het voorjaar van 2024 door de inslag van een asteroïde of komeet ter grootte van een flatgebouw [3][5]. Pas in oktober 2025 spotte onderzoeker Robert Wagner de krater voor het eerst op satellietbeelden [3][6]. Waarom we dit niet meteen zagen? De inslag gebeurde geruisloos aan de voor ons zichtbare kant van de maan, maar telescopen op aarde misten het spektakel volledig [1][2].
Wat merkt de Nederlandse lezer hiervan?
Wat merkt u daar nu van in Nederland? Dit herinnert ons eraan dat de ruimte geen rustige achtertuin is en dat heeft directe gevolgen voor de ruimtevaart waar ook Nederland aan meebetaalt [GPT]. De maan heeft vrijwel geen atmosfeer, waardoor ruimtesteen ongehinderd inslaat [5]. Voor toekomstige bemande maanmissies is dit vitale informatie [5]. Ingenieurs moeten maanbases namelijk flink verstevigen tegen rondvliegend puin [4][7]. De inslag woelde de bodem om over een afstand van meer dan 106 kilometer [4][7]. Zelfs de historische voetafdrukken van de Apollo-astronauten zullen door dit proces van kosmisch ’tuinieren’ over 80.000 jaar volledig zijn uitgewist [4][7].
Een zeldzaamheid in ons zonnestelsel
Een inslag van deze omvang is extreem zeldzaam en gebeurt naar schatting slechts eens per eeuw [5]. Het is de grootste recent gevormde inslagkrater die ooit in ons zonnestelsel is gedocumenteerd [3]. De Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), die al sinds 2009 rond de maan cirkelt, maakte de ontdekking mogelijk [3][4][5]. De krater is vernoemd naar de overleden maanwetenschapper Thomas McGetchin [1][2][4]. Dankzij deze ontdekking begrijpen we de veranderlijke maanbodem weer een stukje beter, wat cruciaal is voor de veiligheid van onze toekomstige astronauten [5].