Oud-minister Hugo de Jonge baalt vandaag flink van gelekte appjes tijdens zijn pittige tweede coronaverhoor.
Den Haag, donderdag, 3 september 2026. Hugo de Jonge verdedigde vandaag zijn felle appjes over kritische Kamerleden. Hij noemde de Tweede Kamer destijds een belemmering voor de brandweer tijdens de coronacrisis.
Stoom afblazen via WhatsApp
Oud-minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge (CDA) stuurde destijds uiterst felle berichten naar zijn collega-minister Ferd Grapperhaus [1][2][6]. De Jonge klaagde steen en been over de Tweede Kamer [1][2]. De volksvertegenwoordiging hield volgens hem ‘de brandweer van zijn werk’ [1][2][3]. Kritische Kamerleden zouden bovendien ‘ooit gestraft worden in het hiernamaals’ [1][2][6]. Vandaag legde De Jonge aan de enquêtecommissie uit dat deze appjes dienden als een ventiel voor de enorme frustratie achter de schermen [1][2]. De werkdruk op het ministerie was destijds immers gigantisch [1][2]. Ambtenaren werkten dag en nacht door [1]. Zelfs tijdens de kerstvakantie van 2020 gunde De Jonge zichzelf alleen de middag van Tweede Kerstdag wat rust [1][2].
Grind in de besluitvorming en een overvloed aan debatten
Niet alleen de Kamerleden kregen ervan langs. Collega-minister Kajsa Ollongren (D66) was in de ogen van De Jonge ’een bak grind in de machine van ieder besluitvormingsproces’ [1][2][6]. Zij stelde destijds kritische vragen over het coronatoegangsbewijs [2]. De Jonge verdedigde zijn scherpe bewoordingen door te wijzen op de extreme tijdsdruk van de crisis [6]. Het virus gaf het kabinet simpelweg geen tijd voor een gezellig debatcentrum [6]. Het ministerie van Volksgezondheid moest ondertussen dealen met een enorme stroom aan debatten [2][6]. In totaal voerde De Jonge maar liefst 66 coronadebatten met de Eerste en Tweede Kamer [6]. Een absoluut ondoenlijke intensiteit voor de uitvoerders van het beleid [6].
Geen tunnelvisie maar standvastigheid
Ondanks eerdere kritiek over een vermeende ’tunnelvisie’ binnen het kabinet, hield De Jonge vandaag voet bij stuk [1][2][5]. Volgens hem was er juist sprake van ‘standvastigheid’ om kwetsbare levens te beschermen [2][5]. Uiteindelijk ging het destijds om leven en dood [5]. Hoe zwaar de eenzaamheid onder jongeren en de sluiting van de horeca ook waren, de ziekenhuizen mochten niet overlopen [5]. Voor de burger laat dit verhoor pijnlijk duidelijk zien hoe de politieke druk achter de schermen opliep tot het kookpunt, terwijl er ondertussen ingrijpende besluiten over de maatschappij werden genomen [GPT][2][5].