Het Openbaar Ministerie liet de digitale achterdeur jarenlang wagenwijd openstaan.
Den Haag, donderdag, 8 oktober 2026. Door jarenlang prutswerk met de beveiliging zaten hackers in 2025 ongestoord een maand in de systemen van het Openbaar Ministerie. Niemand die het merkte, want er keek simpelweg niemand mee.
Digitale gatenkaas in Den Haag
In Den Haag liggen de digitale dossiers van het Openbaar Ministerie (OM) al jaren op straat door slecht beveiligde IT-systemen [2][4]. Hackers konden in mei of juni 2025 kinderlijk eenvoudig binnendringen via een bekend lek in Citrix-software [1]. Pas op 16 juli 2025 waarschuwde het Nationaal Cyber Security Centrum (NCSC) het OM voor de inbreuk [4]. De indringers hadden toen al minstens een maand lang vrij spel in de systemen [1][4]. Waarom merkte niemand dit op? Er was simpelweg geen actieve monitoring op de kantoorautomatisering [4]. Het Security Operations Center van het OM tastte volledig in het duister en had geen idee wat de hackers uitvoerden [4].
Duizenden rechtszaken in de wachtkamer
Deze digitale blunder raakt de Nederlandse samenleving direct. Na de ontdekking trok het OM op 17 juli 2025 de stekker uit alle systemen om verdere schade te voorkomen [4]. Het gevolg was een wekenlange offline-periode [1]. Dit legde het werk lam en leidde tot een enorme vertraging van 9000 rechtszaken [1]. Nu, op donderdag 8 oktober 2026, kampt de justitiële keten nog altijd met de naweeën van deze gedwongen pauze [5]. Verdachten en slachtoffers moeten hierdoor onacceptabel lang wachten op hun zitting [1][4].
De lange weg naar een brandveilig OM
Een onderzoekscommissie onder leiding van Jaap Smit concludeert dat het OM signalen over zwakheden in de systemen stelselmatig negeerde [2][3]. Het eindrapport stelt dat het nog ‘ruime tijd’ gaat duren voordat alle achterstanden zijn weggewerkt en de systemen echt ‘brandveilig’ zijn [2][3]. Hoewel de leiding van het OM inmiddels betere monitoring heeft ingevoerd om verdachte activiteiten sneller op te sporen, is er nog een lange weg te gaan [3]. Het herstellen van het maatschappelijk vertrouwen in de digitale veiligheid van justitie kost immers meer tijd dan het dichten van een softwarelek [2][3].