Schokkende cijfers laten zien dat kindermarteling in ons land een gevaarlijke blinde vlek is.
Den Haag, donderdag, 27 augustus 2026. De NOS ontdekte minstens twaalf gevallen van kindermarteling in Nederland. Omdat een officiële term ontbreekt, herkennen hulpverleners deze extreme, doelbewuste mishandeling vaak niet.
Groningen en Stadskanaal in de schijnwerpers van een nationaal drama
Vandaag, donderdag 27 augustus 2026, kijkt heel Nederland met afschuw naar de rechtbank in Groningen [1]. Hier vindt de allereerste pro-formazitting plaats tegen twee moeders uit Stadskanaal [1]. Justitie verdenkt hen van stelselmatige en gruwelijke mishandeling van hun eigen kinderen van zes en zeven jaar oud [1]. De details uit het dossier zijn ijzingwekkend: opsluiting in een kelder, gedwongen consumptie van eigen braaksel en een klein meisje dat door ernstige ondervoeding in een coma belandde [1]. Deze schokkende zaak staat helaas niet op zichzelf in ons land [2]. Uit een recent onderzoek van de NOS naar rechterlijke uitspraken tussen 2021 en 2026 blijkt dat kindermarteling de afgelopen vijf jaar minstens twaalf keer is voorgekomen [1][2]. Dit is geen ver-van-je-bedshow meer; het gebeurt gewoon bij ons in de straat [GPT].
Waarom kindermarteling een gevaarlijke blinde vlek blijft
Wat is nu eigenlijk het verschil met ‘gewone’ mishandeling? Waar reguliere mishandeling vaak voortkomt uit onmacht of verwaarlozing, draait het bij kindermarteling om pure macht, controle en sadisme [5][6]. Plegers sluiten slachtoffers op, binden ze vast of dwingen hen bijvoorbeeld om urine te drinken [2][6]. Toch is deze extreme vorm van geweld in Nederland nog een enorme blinde vlek [2][3][4]. Onze wetgeving en hulporganisaties, zoals het Landelijk Expertise Centrum voor Kindermishandeling (LECK), gebruiken de term ‘kindermarteling’ officieel niet eens [1]. Daardoor ontbreekt een specifiek juridisch kader om daders direct hiervoor te vervolgen [1]. Deskundigen waarschuwen dat de twaalf bekende zaken waarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg zijn [2][4][5]. De daders zijn namelijk meesters in het verbergen van hun daden [2][4][5].
De keten faalt en de school luidt de noodklok
Hoe kan dit zo lang onopgemerkt blijven? Plegers komen vaak uiterst charmant over en praten de signalen moeiteloos goed door te beweren dat het kind ‘fantasieverhalen’ ophangt [1]. Ondertussen vangen leerkrachten op scholen wel degelijk signalen op, zoals bijtwonden, blauwe plekken of angstgedrag [2][4]. Kinderen nemen hun juf of meester namelijk vaak als eerste in vertrouwen [2][3][5]. Toch ging in meerdere onderzochte zaken de marteling gewoon door, zelfs toen Veilig Thuis of de jeugdbescherming al bij het gezin over de vloer kwamen [2][3][5]. Hulpverleners en leraren moeten dringend specifiek worden geschoold om dit systematische patroon te herkennen [1][3][5]. We moeten stoppen met het wegwuiven van signalen; het is tijd om de verhalen van deze kinderen eindelijk serieus te nemen [1].