Pieter van Vollenhoven toont de geheimen van zijn wilde achtertuin.
Apeldoorn, donderdag, 29 oktober 2026. Vandaag verschijnt het fotoboek van Pieter van Vollenhoven. Tussen de Veluwse dieren ziet Margriet een ringslang aan voor afval en vindt een bange fotograaf zijn grootste geluk.
geschrik rond het koninklijke erf
Pieter van Vollenhoven brengt vandaag, donderdag 29 oktober 2026, zijn nieuwe fotoboek ‘Van een afstand en toch dichtbij’ uit [2][3]. Daarin gunt de bekende Nederlander ons een vermakelijke blik op het dagelijks leven rond paleis Het Loo in Apeldoorn [2][3][4]. Rondom het koninklijke verblijf struint hij al decennialang met zijn lens door de bossen [3][4]. Soms levert dat hilarische huishoudelijke taferelen op [4]. Prinses Margriet liep zich op het erf groen en geel te ergeren aan wat zij aanzag voor een zwerfvuilniszak in de struiken [4]. Toen de prinses het vermeende plastic wilde opruimen, bleek het een flinke, zonnende ringslang te zijn [4]. Ze schreeuwde het uit [4]. Wie zelf een tuin vol struikgewas bezit, kijkt voortaan wel twee keer uit bij het oprapen van tuinafval [GPT].
onzekerheid achter de zoeker
Achter de schermen worstelt Pieter van Vollenhoven met grote twijfels [1]. Met een fototoestel in de hand voelt de BN’er zich het allergelukkigst, maar schijn bedriegt vaak [1]. De echtgenoot van prinses Margriet erkent vandaag openhartig dat hij vol aarzeling en onzekerheid zit [1]. Een bekend gezicht op televisie straalt niet altijd pure rust uit [GPT]. Zijn 128 pagina’s tellende uitgave bij Uitgeverij Balans toont juist dat geduld en vallen en opstaan lonen [2]. Zo bracht hij met succes een verlaten reekalf groot op het landgoed [2]. Zijn advies aan iedere wandelaar luidt simpel: neem een camera mee, want dan zie je veel meer van de wereld om je heen [2].
brutaal wild en burencontact
De Veluwse achtertuin van het koninklijk paar zit tjokvol brutale stamgasten [3][4]. Pieter van Vollenhoven jaagt er beledigde eekhoorns weg bij het vogelvoer en deelt boterhammen uit aan vossen [4]. Een vaste bosuil keek hem al twaalf jaar lang hooghartig aan vanuit de schoorsteen tot er plotseling een kritische uilenvriend meegluurde [4]. Ondertussen staren nieuwsgierige wilde zwijnen de bekende meester aan met een blik van ‘daar heb je die man weer’ [4]. Deze vermakelijke koninklijke roddels en natuurkiekjes laten zien dat zelfs de buren van een paleis gewoon eigenzinnige dieren zijn [4].