Nederlanders zijn historisch somber over de economie op deze Prinsjesdag.
Den Haag, dinsdag, 15 september 2026. Slechts drie procent van de Nederlanders verwacht economische vooruitgang, een historisch dieptepunt sinds 2015. Dit blijkt uit nieuw onderzoek op deze Prinsjesdag, ondanks redelijke economische groeicijfers.
Geldboeken en sombere gezichten
De harde cijfers vertellen eigenlijk een prima verhaal. Financiële giganten zoals ABN Amro en de centrale bank DNB voorspellen voor dit jaar een bescheiden economische groei tussen de 0,8 en 1,3 procent [1][2]. Vanaf volgend jaar moet er zelfs een geleidelijk herstel inzetten [1]. Maar probeer dat de gemiddelde consument maar eens te vertellen bij de kassa. Uit het onderzoek van Ipsos I&O blijkt dat maar liefst 56 procent van de Nederlanders verwacht dat de economie juist verslechtert [1][2][3]. Slechts een schamele 3 procent rekent op beterschap [1][2][3]. Dat is het laagste percentage sinds het begin van de metingen in 2015 [1][3].
Hoger opgeleiden vieren feest, kabinet krijgt een onvoldoende
Het politieke vertrouwen laat een vreemde tweedeling zien. Gemiddeld steeg het vertrouwen in de landelijke politiek van 29 procent vorig jaar naar 36 procent nu [1][2][3], een toename van 24.138 procent. Maar juich niet te vroeg. Deze winst komt volledig op het conto van hoger opgeleiden, bij wie het vertrouwen steeg van 36 naar 50 procent [1][2][3]. Onder lager en middelbaar opgeleiden stagneert de boel volledig [1][2][3]. Het kabinet-Jetten I hoeft de slingers sowieso niet op te hangen: 70 procent van de kiezers is ontevreden [2]. Slechts 9 procent gelooft dat dit minderheidskabinet de grote problemen in het land kan oplossen [1][2].
Gelekte plannen en een stroeve Prinsjesdag
Vandaag, op dinsdag 15 september 2026, overhandigt het kabinet officieel de Miljoenennota 2027 aan de Tweede Kamer [4]. Echt verrassend is het allemaal niet meer, want de eerste begrotingsvoorstellen lekten al op 1 september 2026 uit [2]. Dit vroege inkijkje kon de burger niet geruststellen. Kiezers storen zich aan de ‘stilstand’ en het moeizame gekonkel binnen de coalitie [2]. Voor de consument betekent dit vooral onzekerheid. Terwijl de politiek rubriceert en debatteert, houdt de burger de hand stevig op de knip [GPT].