Marokko schrijft geschiedenis met de allereerste vrouwelijke premier ooit
Rabat, dinsdag, 29 september 2026. Koning Mohammed VI benoemt Fatima Zahra El Mansouri tot premier. Zij is de eerste vrouw in Marokko en pas de tweede in de Arabische wereld op deze post.
Koning Mohammed VI schrijft geschiedenis
Koning Mohammed VI heeft de 50-jarige Fatima Zahra El Mansouri benoemd tot de allereerste vrouwelijke premier van Marokko [1][2][3]. Een historisch moment, want zij is pas de tweede vrouw die een regering leidt in de Arabische wereld [1][2]. Haar partij, de Partij van Authenticiteit en Moderniteit (PAM), behaalde bij de parlementsverkiezingen van september 2026 de meeste zetels, namelijk 97 van de 395 zetels [1][2][3]. Volgens de Marokkaanse grondwet moet de koning de premier kiezen uit de grootste partij [4]. El Mansouri, die eerder minister van Huisvesting en burgemeester van Marrakesh was, noemt haar nieuwe rol dan ook terecht “historisch” [2][4].
De puzzel naar de meerderheid
Nu begint het echte werk: het smeden van een coalitie. Om te kunnen regeren heeft El Mansouri een absolute meerderheid van minstens 198 zetels nodig in het parlement [1][2]. Met haar eigen 97 zetels komt ze er dus nog 101 tekort. Dat betekent stevig onderhandelen. Een samenwerking met de conservatieve oppositiepartij PJD, die onder leiding van Abdelilah Benkirane steeg naar 54 zetels, is uitgesloten; Benkirane weigert resoluut elke samenwerking met de PAM [1][3]. De nieuwe regering staat voor torenhoge economische ambities: ze mikt op een gemiddelde groei van 5%, een inflatie van 2% en wil minstens één miljoen nieuwe banen creëren [3].
Wat merkt de burger hiervan?
Voor de Marokkaanse burger liggen de prioriteiten op straat. De nieuwe regering moet direct aan de bak met grote infrastructurele projecten, want Marokko organiseert samen met Spanje en Portugal het FIFA Wereldkampioenschap voetbal in 2030 [2][4]. Dit megaproject vraagt om gigantische investeringen [2][3]. Tegelijkertijd belooft El Mansouri concrete oplossingen voor de hoge werkloosheid en de stijgende kosten van levensonderhoud waar vooral jongeren onder lijden [3]. Of deze zelfverklaarde “vrije activist” de hoge verwachtingen kan waarmaken, zal de komende vijf jaar moeten blijken [1][3].