Tien jaar na de fatale vrachtwagenrit eert Nice de slachtoffers van de terreur.
Nice, dinsdag, 14 juli 2026. Nice herdenkt vandaag de 86 slachtoffers van de vrachtwagenaanslag van tien jaar geleden. Overlevenden zoals Wim worstelen nog dagelijks, maar rennen binnenkort een marathon om de cirkel te sluiten.
Frankrijk herdenkt en waarschuwt ons allemaal
Vandaag, dinsdag 14 juli 2026, staat Frankrijk stil bij een gitzwarte bladzijde [3]. Tien jaar geleden veranderde de feestelijke Promenade des Anglais in Nice in een slagveld toen een terrorist met een vrachtwagen inreed op de menigte [1][2][3]. Voor de vele Nederlandse toeristen die jaarlijks naar de Franse Côte d’Azur trekken [GPT], kwam dit drama angstaanjagend dichtbij. Het laat zien hoe snel een droomvakantie kan omslaan in een nachtmerrie. Sinds die fatale avond is de beveiliging op grote evenementen wereldwijd, en dus ook in Nederland, voorgoed veranderd [3][GPT]. Die zware betonnen antiramblokken bij onze eigen zomerfestivals staan er helaas niet voor de sfeer, maar om herhaling te voorkomen [3][GPT].
Een Nederlandse huwelijksreis die nooit eindigde
De Nederlandse Wim Groenendijk en zijn vrouw Gabriëlla stonden destijds oog in oog met de dood tijdens de laatste avond van hun huwelijksreis [2]. Een vrachtwagen van 19 ton raasde met 90 kilometer per uur vlak langs hen heen [2][3]. De totale tol van die avond was onvoorstelbaar groot met in totaal 544 slachtoffers, bestaande uit 86 doden en 458 gewonden [3]. Wim en Gabriëlla overleefden de aanslag fysiek ongedeerd, maar moesten vluchten langs tientallen lichamen op straat [2]. De psychische klap volgde later in de vorm van zware angststoornissen en schuldgevoelens [2]. Om deze loodzware periode eindelijk achter zich te laten, reist het stel in september 2026 terug naar Nice om daar een marathon te lopen met de boulevard als finish [2].
Littekens die weigeren te helen
Ondertussen hangt Nice vandaag vol met lichtblauwe affiches en herdenkingsposters om de slachtoffers te eren [4]. Oud-premier Bernard Cazeneuve benadrukte vandaag dat we de gezichten en namen van de slachtoffers nooit mogen vergeten [5]. Hoewel de Franse staat inmiddels zo’n 3.000 getroffenen financieel heeft gecompenseerd [4], is de emotionele schade niet in geld uit te drukken. Achter de officiële ceremonies en het voorlezen van de namen [3] schuilt een dagelijkse realiteit van slapeloosheid, trauma’s en verscheurde gezinnen [4]. Tien jaar later blijkt dat de diepe wonden in de Zuid-Franse kuststad nog altijd wagenwijd openstaan [3][4].