Het parlement staat stil bij het kleurrijke leven van CDA-icoon Elco Brinkman.
Den Haag, dinsdag, 29 september 2026. Vandaag herdenkt het parlement oud-CDA-leider Elco Brinkman. Hij leidde de fractie in beide Kamers en noemde zijn ministerschap ooit ‘het ministerie van Zorg, Plezier en Verdriet’.
Een waardig afscheid in de Tweede Kamer
Het is vandaag dinsdag 29 september 2026. Een bijzondere dag in Den Haag, want de Tweede Kamer herdenkt vandaag oud-CDA-kopstuk Elco Brinkman [1]. De bekende politicus overleed op 31 augustus van dit jaar op 78-jarige leeftijd [1]. Kamervoorzitter Thom van Campen leidde de herdenking in een respectvolle plenaire zaal [1]. Hij roemde Brinkmans enorme staat van dienst [1]. Stilzitten was er voor Brinkman namelijk nooit bij [1]. Hij diende ons land onder andere als minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur van 1982 tot 1989 [1]. Daarna nam hij de rol van fractievoorzitter van het CDA op zich [1].
Ook eerbetoon in de senaat
Niet alleen de Tweede Kamer, maar ook de Eerste Kamer stond vandaag stil bij zijn overlijden [2][3]. Eerste Kamer-voorzitter Mei Li Vos prees zijn nuchtere en verantwoordelijke houding [2]. Brinkman was tussen 10 juni 2003 en 12 juni 2007 fractievoorzitter in de senaat [2] [alert! ‘Source 1 claims Brinkman served in the Eerste Kamer from 2011 to 2019, whereas Source 2 states he was a member and faction leader from 2003 to 2007’]. Hij keek zelf altijd met de meeste warmte terug op zijn ministerschap [2]. Hij noemde dat destijds treffend het ‘ministerie van Zorg, Plezier en Verdriet’ [2]. Een ministerie dat immers direct invloed had op het dagelijks leven en het welzijn van de Nederlandse burger [GPT].
Waarom deze herdenking ertoe doet
De Tweede Kamer herdenkt oud-politici niet zomaar. Dit privilege is exclusief gereserveerd voor onder andere oud-fractievoorzitters en ministers van Staat [1]. Brinkman laat de burger en de huidige politiek een belangrijke les na. Hij riep de volksvertegenwoordiging in zijn bijdragen altijd op tot kritische zelfreflectie [1]. In een tijd waarin politieke debatten snel verharden, herinnert Brinkmans erfenis ons eraan dat een nuchtere, kritische blik op het eigen functioneren de democratie juist sterker maakt [1][2].