Chili schrijft geschiedenis en is nu officieel vrij van hondsdolheid door honden.
Santiago, dinsdag, 15 september 2026. De WHO verklaart Chili officieel rabiësvrij. Een historische prestatie, want al sinds 1972 is er geen mens meer besmet door een hond. Vaccineren werkt dus echt!
Een historische prestatie in Zuid-Amerika
Gisteren, op maandag 14 september 2026, maakte de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) het grote nieuws bekend: Chili is officieel het eerste land in Zuid-Amerika dat rabiës via honden heeft uitgeroeid [1][2]. Voor de Nederlandse vakantieganger die droomt van een rondreis door Chili is dit een enorme geruststelling [GPT]. Je wandelt voortaan met een gerust hart door de straten van Santiago zonder de angst voor een dodelijke beet van een trouwe viervoeter [1][GPT]. Het Zuid-Amerikaanse land leverde hiervoor een ongekende prestatie, want de allerlaatste besmetting van hond op mens vond daar al plaats in 1972 [1][2].
Vijftig jaar strijd werpt vruchten af
Dit succes is geen toevalstreffer, maar het resultaat van ruim vijftig jaar strak en consequent beleid [1][4]. Chili zette massaal in op gratis vaccinaties voor honden en katten, hield de hondenpopulatie scherp in de gaten en startte uitgebreide voorlichtingscampagnes [1][2]. Mocht er toch een incident zijn, dan ligt de medische nazorg direct klaar [1][3]. In heel Amerika wierp deze aanpak vruchten af: het aantal rabiësslachtoffers door honden daalde sinds 1983 met meer dan 98% [1][2]. Wereldwijd is het contrast helaas nog groot, want daar eist het virus jaarlijks nog altijd bijna 60.000 mensenlevens [1].
De vleermuis blijft de spelbreker
Toch moeten reizigers en Chilenen alert blijven, want rabiës is niet helemaal verdwenen [2]. Het virus houdt zich namelijk nog altijd schuil in wilde vleermuizen [2]. Laat die Chileense grotbewoners dus maar lekker hangen tijdens je vakantie [GPT]. Deskundigen waarschuwen dat de grootste uitdaging nu pas begint: het waakzaam blijven voor een ziekte die bijna niemand in het land meer kent [2]. Chili laat in ieder geval zien hoe je met slimme en langdurige investeringen in de publieke gezondheidszorg een dodelijke vijand definitief de baas wordt [1][3].