Kabinet schrapt belofte over einde aan dakloosheid in 2030.
Den Haag, woensdag, 11 november 2026. Minister Sterk laat het doel van nul daklozen los. Zonder nieuw tijdpad stijgen de cijfers juist. Zeker 33.000 mensen hebben nu geen vaste slaapplek.
Geen stip meer op de horizon
Het voornemen klonk mooi in 2022: binnen acht jaar zou niemand meer in Nederland op straat of in een portiek slapen [1]. Vandaag, woensdag 11 november 2026, veegt minister van Langdurige Zorg Mirjam Sterk die belofte formeel van tafel tijdens een debat in de Tweede Kamer [1][2][5]. De minister noemt de problematiek simpelweg ‘ongelooflijk taai’ en kiest voor het zogeheten eerlijke verhaal [1]. Zorgelijker vindt het parlement het totale gebrek aan een alternatief. Sterk schrapt namelijk niet alleen de eindstreep voor 2030, maar weigert ook concrete tussendoelen of een nieuw tijdpad vast te stellen [2]. Oppositiepartijen reageren fel op deze koerswijziging. Sandra Beckerman van de SP ziet pure desinteresse en noemt het beleid een kwestie van ‘we zien wel’ [1][2]. Coalitiegenoot D66 vraagt zich hardop af waar het kabinet nu nog op stuurt [1][2], terwijl Pieter Grinwis van de ChristenUnie zich afvraagt waarom minister van Volkshuisvesting Elanor Boekholt-O’Sullivan ontbrak onder de eerdere Kamerbrief [2][5].
Tentenkampen en overvolle opvanglocaties
Voor gewone burgers wordt deze beleidskeuze pijnlijk zichtbaar in het straatbeeld van hun eigen buurt. Momenteel tellen we officieel 33.000 daklozen tussen de 18 en 65 jaar [1]. Het werkelijke cijfer ligt hoger door mensen die tijdelijk bankhoppen bij familie of op zolderkamers schuilen [1][3]. De grote steden trekken aan de noodbel. Burgemeesters van de vier grote steden en 40 regiogemeenten stuurden vandaag een brandbrief met de eis voor 100 miljoen euro extra steun [1]. Het geld is hard nodig voor noodopvang en medicinale hulp bij zware verslavingen [1]. Haagse wethouder Arjen Dubbelaar meldt al een tekort van 14 miljoen euro [1]. De opvanglocaties zitten propvol en tentenkampen in stadsparken rukken op [1]. Toch houdt minister Sterk de hand voorlopig strak op de knip; zij wil eerst weten waar gemeenten eerdere miljoenen precies aan uitgaven [1].
Hulp bieden of slapen beboeten
Zonder extra geld of woningen belanden mensen letterlijk tussen wal en schip. Een baan verliezen betekent via malafide uitzendconstructies geregeld ook direct je bed kwijtraken [4][6]. In Den Haag probeert de lokale politiek noodgedwongen buiten slapen uit het strafrecht te halen [7]. De landelijke politiek blijft diep verdeeld over die aanpak [2]. SP en Eveline Tijmstra van het CDA willen stoppen met boetes voor buitenslapers, omdat een prent de schulden alleen maar opstapelt [2]. VVD-Kamerlid Jurgen Nobel houdt juist vast aan bekeuringen als stok achter de deur [2]. Terwijl politici steggelen over straffen of helpen, belooft minister Sterk enkel te kijken hoe ze acties beter inzichtelijk kan maken [2]. Een pasklare oplossing voor de tienduizenden mensen in de kou blijft daarmee voorlopig uit [1][2].