buurtwacht in loosdrecht jaagt asielzoekers op zonder reden, maar wie houdt wie in de gaten?
Loosdrecht, dinsdag, 16 juni 2026.
in loosdrecht patrouilleren dertig bewoners dag en nacht met portofoons en steekvesten om asielzoekers in de gaten te houden. de politie en gemeente zeggen dat er geen noemenswaardige incidenten zijn. toch fotograferen omwonenden asielzoekers ongevraagd, verspreiden valse berichten in whatsapp-groepen en houden ze binnen alsof het een gevangenis is. de buurtwacht zegt snel ter plaatse te zijn, maar meldingen blijken vaak nergens op te slaan. terwijl asielzoekers zich onveilig voelen, voelen bewoners zich juist gesterkt door hun eigen burgerwacht. een dorp dat zichzelf in de gaten houdt, maar wie controleert wie eigenlijk?
een dorp dat zichzelf opsluit
Loosdrecht is een dorp dat zichzelf in de gaten houdt. Sinds 12 mei 2026 wonen er 70 asielzoekers in een noodopvang in het voormalige gemeentehuis [1]. De meesten komen uit Soedan, Jemen, Eritrea en Syrië [1]. Ze mogen van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) eigenlijk niet alleen naar buiten. Als ze dat wel doen, gaan er begeleiders mee. Het COA noemt het een ‘vijandige omgeving’ [1]. En dat klopt. Asielzoekers worden ongevraagd gefotografeerd, nagestaard en in WhatsApp-groepen ten onrechte in verband gebracht met incidenten [1]. Een asielzoeker uit Soedan vertelt: ‘Ik durf niet meer alleen naar de supermarkt. Ik voel me alsof ik in een gevangenis leef, maar ik heb niets verkeerd gedaan’ [1]. De gemeente Wijdemeren en de politie zeggen dat er geen noemenswaardige incidenten zijn [1]. Toch brandden bosjes rond de opvang al bij de aankomst van de eerste 15 asielzoekers [1]. Demonstranten gooiden fakkels en vuurwerk naar het gebouw. De Mobiele Eenheid moest ingrijpen [1].
buurtwacht met steekvesten en portofoons
Dertig inwoners van Loosdrecht en Hilversum-Zuid hebben zich verenigd in de buurtwacht ‘Defend Loosdrecht’ [2][3]. Ze patrouilleren dag en nacht, in vier shifts, met portofoons en steekwerende vesten [2][3]. De groep bestaat uit mannen en vrouwen met verschillende beroepen: van stratenmaker tot tandarts [3]. ‘We zijn binnen een paar minuten ter plaatse’, zegt buurtwachter John [3]. De politie heeft de groep nadrukkelijk gewaarschuwd: geen eigen rechter spelen [2]. Toch rapporteren de vrijwilligers drie incidenten van straatintimidatie. Bij controle blijkt er niets strafbaars aan de hand [1]. De buurtwacht zegt vooral ‘ogen en oren’ te zijn, maar asielzoekers ervaren het anders. Een hulpverlener vertelt: ‘Ze voelen zich constant in de gaten gehouden. Alsof ze verdacht zijn tot het tegendeel bewezen is’ [1]. De gemeente beloofde extra toezicht met boa’s en politie, maar bewoners zeggen daar weinig van te merken [3]. Dus nemen ze het heft in eigen hand. ‘Ik ben oververmoeid’, zegt John, ‘maar ik doe het voor mijn gezin’ [3].