Eén zin schrijven kost haar twintig minuten, toch verschijnt nu haar kinderboek.
Apeldoorn, zaterdag, 6 juni 2026.
Margarit Groothedde (39) raakte zestien jaar geleden volledig verlamd door een auto-ongeluk. Communiceren doet ze alleen nog door te knikken. Toch schreef ze een kinderboek, letter voor letter.
Apeldoorn: knikken als enige stem
In Apeldoorn woont Margarit Groothedde (39). Zestien jaar geleden veranderde een auto-ongeluk haar leven volledig [1]. Ze raakte volledig verlamd en kan haar lichaam nauwelijks nog bewegen. Communiceren doet ze alleen nog door te knikken [1]. De voormalige docent Nederlands heeft geen stem meer in de letterlijke zin. Maar ze heeft wel iets te zeggen. Haar gesprekspartner stelt telkens één vraag: klinker of medeklinker? [2] Zo gaat het verder, letter voor letter, woord voor woord. Één zin kost haar twintig minuten [1][2]. Ter vergelijking: de gemiddelde persoon typt die zin in ongeveer tien seconden [GPT]. Margarit doet er 1200 seconden over.
Het boek dat er eigenlijk niet kon zijn
Toch verscheen deze week haar kinderboek [1]. Letter voor letter gedicteerd, met hulp van schrijfster Eugenie van Ruitenbeek [3][4]. Illustrator Philip Hopman, bekend van talloze Nederlandse kinderboeken, verzorgde de tekeningen [4]. Het boek trekt volop aandacht op sociale media en in de Nederlandse pers [1]. Hopman deelde het nieuws op 5 juni 2026 via Instagram, waar het bericht direct veel reacties losmaakte [4]. Het verhaal van Margarit laat zien wat mogelijk is als doorzettingsvermogen groter is dan de beperking. Dat klinkt als een cliché. Bij haar is het gewoon een feit.
Meer dan een mooi verhaal
Voor Nederland is dit meer dan een hartverwarmend nieuwsbericht. Het laat zien hoe mensen met een ernstige lichamelijke beperking creatief kunnen blijven, mits ze de juiste ondersteuning krijgen [1][2]. Margarit had Eugenie van Ruitenbeek nodig om haar woorden om te zetten in tekst [3]. Ze had Philip Hopman nodig voor de beelden [4]. Maar het verhaal? Dat is van haar. In een tijd waarin technologie steeds vaker wordt ingezet voor communicatiehulpmiddelen bij mensen met een beperking [GPT], laat Margarit zien dat de meest basale methode, een knikkend hoofd en een geduldige gesprekspartner, soms genoeg is om een boek te schrijven. Zestien jaar na het ongeluk [1]. Gewoon omdat ze het wilde.