Lenny Kuhr verlaat Nederland: 'Ik schaam me voor dit land'
Nederland, donderdag, 4 juni 2026.
Na 60 jaar op het podium geeft zangeres Lenny Kuhr (79) Nederland op. De reden: toenemend antisemitisme dat Joodse Nederlanders steeds meer in het nauw drijft.
Afscheid van een icoon in Amsterdam
Afgelopen zondag, 1 juni 2026, stond Lenny Kuhr voor het laatst op een Nederlands podium. Na een carrière van bijna zestig jaar, een winst op het Eurovisie Songfestival in 1969 met ‘De Troubadour’ en duizenden concerten, nam de 79-jarige zangeres emotioneel afscheid van haar publiek [1][2]. Over een paar maanden vertrekt ze naar Israël. Niet omdat ze er klaar voor is, maar omdat ze zegt geen andere keuze meer te hebben. ‘Ik ga weg omdat ik me schaam voor dit land’, aldus Kuhr [1]. De Joodse zangeres zegt persoonlijk met bedreigingen te maken te hebben gehad en ziet om zich heen hoe Joodse Nederlanders zich steeds minder veilig voelen [1]. Haar vertrek is geen stille exit — het is een statement.
Geen incident, maar een patroon
Het vertrek van Kuhr past in een zorgwekkend bredere ontwikkeling. In de Tweede Kamer werd dit op 2 juni 2026 nog pijnlijk duidelijk. SGP-Kamerlid Diederik van Dijk stelde vragen aan staatssecretaris Van Bruggen over de vergunning die de burgemeester van Arnhem heeft verleend voor een uitverkocht concert van rapper Ye — de artiest vroeger bekend als Kanye West — in het GelreDome [3]. Ye staat bekend om openlijk antisemitisme: hij prees Adolf Hitler, bracht een nummer uit getiteld ‘Heil Hitler’ en verkocht T-shirts met hakenkruizen [3]. Van Dijk stak zijn frustratie niet weg: ‘Het is om te huilen dat we de Joodse artieste Lenny Kuhr laten vertrekken en dat we iemand als Ye hier binnenlaten om zijn antisemitische uitspraken te kunnen spuien’ [3]. Staatssecretaris Van Bruggen erkende dat de uitingen ‘verwerpelijk’ zijn, maar stelde dat er op basis van adviezen van de AIVD en de NCTV geen juridische grond bestaat om Ye de toegang tot Nederland te weigeren [3]. Landen als Engeland, Frankrijk, Australië, Polen en Italië weigerden Ye al eerder [3]. Nederland dus niet. Uiterlijk vrijdag 5 juni 2026 stuurt Van Bruggen een brief naar de Kamer over de juridische mogelijkheden [3].
Een lege stoel en een volle agenda
Wat Kuhrs vertrek zo wrang maakt, is de timing. Terwijl zij haar koffers pakt, debatteert Den Haag over wie er wél welkom is in Nederland. Voorzitter van de Taskforce Antisemitismebestrijding Jaap Smit zei het op 2 juni 2026 onomwonden: ‘Soms moet je als bestuurder, ook als het juridisch misschien niet helemaal duidelijk is, lef tonen en zeggen: ik vind dit gewoon niet goed’ [3]. Kuhr zelf hoopt dat haar keuze leidt tot meer bewustwording over antisemitisme en de impact ervan op het dagelijks leven van Joodse Nederlanders [1]. In Israël verwacht ze meer veiligheid en een sterker gevoel van verbondenheid met haar gemeenschap [1]. Een winnaar van het Songfestival die haar eigen land ontvlucht — het is het soort bericht dat eigenlijk niet zou moeten bestaan.