Erben Wennemars overleeft herseninfarct dankzij één redmiddel: tijd
Nederland, woensdag, 3 juni 2026.
Schaatslegende Erben Wennemars (50) kreeg op 2 juni 2026 een herseninfarct. Zijn spraak verdween. Één telefoontje redde hem. Zonder dat geluk was hij zijn stem misschien voor altijd kwijt.
Een telefoontje op het juiste moment
Erben Wennemars was op 2 juni 2026 alleen in zijn nieuwe huis in Zwolle aan het klussen toen het misging [1][3]. Zijn spraak viel weg. Hij belde zijn vrouw Renate (54), maar klonk vreemd — ‘dronken’, omschreef zij het later in haar column in De Stentor [1]. ‘Hij praat langzaam, golvend’, schreef Renate [1][2]. Ze begreep dat hij bij de huisarts was. De assistente pakte de telefoon over en meldde dat de ambulance al onderweg was [1]. Op de achtergrond hoorde Renate iemand het woord ‘beroerte’ zeggen [3]. Ze reed direct naar Zwolle. In het ziekenhuis viel Erben haar huilend in de armen [3]. De specialist was duidelijk: herseninfarct. Een blokkade — een ‘propje’ — in het deel van de hersenen dat spraak aanstuurt [1][3]. Een bloedverdunner deed zijn werk. Zijn spraak verbeterde al merkbaar in de 45 minuten tussen het telefoontje en zijn aankomst in het ziekenhuis [3].
Na 24 uur weer naar huis
Na een etmaal in het ziekenhuis en een reeks testen mocht Wennemars naar huis — zonder leefregels of restricties [1][2][3]. De artsen zeiden dat het niet veroorzaakt werd door te hard werken of te intensief sporten [3]. Dat laatste is opmerkelijk, want de vijftigjarige oud-schaatser staat bekend als topfit: hij loopt marathons en doet regelmatig mee aan Hyrox [3]. Toch kan het dus zomaar gebeuren. Renate trekt de conclusie zelf: ‘Je kunt zomaar omvallen. Ook al ben je fit’ [1][3]. Wennemars stopte recent al met zijn werk als schaatsanalist bij de NOS, omdat zijn zoon Joep steeds vaker meedraait in de top en hij niet meer neutraal kon blijven [2][3]. Een nieuwe fase dus — die bijna heel anders had kunnen uitpakken.
Tijd redde zijn stem
Renate Wennemars is glashelder over wat haar man redde: tijd [1][3]. ‘Als hij geen telefoontje had gekregen, was het even goed mogelijk geweest dat hij pas uren later had ontdekt dat zijn spraak weg was. Dan hadden ze hem niet meer die sterke shot bloedverdunner kunnen geven. Dan had hij misschien zijn spraak niet meer teruggekregen’, schrijft ze [3]. Dat is geen kleine kanttekening — dat is het verschil tussen herstellen en blijvende schade [GPT]. De drievoudig olympisch medaillewinnaar [3] verwerkt het op zijn eigen manier. Hij deelt nu knuffels uit aan iedereen die hij tegenkomt. ‘Ik leef nog’, zegt hij dan [1][2][3]. Zijn vrouw voegt daar droogjes aan toe: ‘Gelukkig maar. Want ik kan niet klussen’ [1]. Eerlijk is eerlijk: als je na een herseninfarct je gevoel voor humor behoudt, ben je al een heel eind.