Monique Westenberg ging met zoontje Dré in therapie om de littekens van André Hazes' verslaving te helen
Amsterdam, woensdag, 10 juni 2026.
Jaren angst, eenzaamheid en machteloosheid: Monique Westenberg onthult in haar podcast hoe de verslaving van André Hazes diepe sporen achterliet bij haar en hun zoontje Dré.
NEI-therapie voor moeder én kind
In haar podcast Lullen en Poetsen, uitgebracht rond 9 juni 2026, doet Monique Westenberg een opvallende onthulling [1][4]. Zij en haar zoontje Dré volgden enkele maanden geleden — [alert! ‘exacte startdatum niet vermeld in bronnen, ze.nl schat rond maart of april 2026’] — NEI-therapie: Neuro Emotionele Integratie [1][2]. Klinkt ingewikkeld, maar de kern is simpel: oude emotionele patronen loslaten, zodat fysieke, mentale en energetische klachten verdwijnen [1][4]. Denk aan jaren opgekropte spanning die eindelijk ergens heen kan. Monique noemt in de podcast geen namen, maar de context is duidelijk [2]: de verslavingsproblemen van haar ex André Hazes — zoon van volkszanger André Hazes sr. — liggen aan de basis van de therapie [1][3][4].
Schreeuwen in een woestijn
Monique beschrijft de jaren naast een verslaafde geliefde als een constante overlevingsstand [4][5]. ‘Als je te maken hebt met verslavingen bij mensen van wie je ontzettend veel houdt en je voelt dat je niets kunt doen, sta je eigenlijk een beetje hulpeloos toe te kijken,’ zegt ze in de podcast [1][2][4]. Hulpeloos toekijken: het is een van de zwaarste dingen die er zijn. Ze voelde zich diep eenzaam. ‘Ik heb vaak het gevoel gehad dat je staat te schreeuwen in een woestijn. Niemand hoort je,’ vertelt Monique [1][4]. Daar bovenop leefde ze jarenlang in angst. Angst dat haar ex een verkeerde beslissing zou nemen. Angst voor de toekomst. Angst dat er iets ergs zou gebeuren [4][5]. Ze voegt daar aan toe dat André niet de enige in haar omgeving was met verslavingsproblemen [1][2], wat de druk alleen maar groter maakte.
Dankbaar, maar het heeft jaren gekost
Het goede nieuws: het gaat inmiddels beter met iedereen in Moniques directe omgeving [1][4]. Ze spreekt er nog regelmatig over met mensen die hetzelfde meemaakten. ‘Wat een tijd was het. En wat een angst en pijn heeft het allemaal gebracht,’ zegt ze [1][5]. Die dankbaarheid is er dus wel — maar ze benadrukt dat herstel geen kwestie is van een weekend bijkomen. ‘Als je continu in de overlevingsstand hebt gestaan, moet je daar lang van helen. Dat blijft,’ aldus Monique [1][4]. Ze is naar eigen zeggen nog steeds midden in haar helingsproces [5]. Dat ze dit zo openlijk deelt — inclusief de therapie van haar jonge zoontje Dré — is opvallend en dapper. Want verslaving raakt zelden maar één persoon. Het hele gezin betaalt mee.