Karin Amatmoekrim durft nu te zeggen dat ze vaak slimmer is dan anderen
Amsterdam, zaterdag, 9 mei 2026.
De 49-jarige schrijfster en columniste gooit het over een nieuwe boeg. Na jarenlang haar expertise te bewijzen, erkent Amatmoekrim eindelijk haar eigen intelligentie. Ze zette haar NRC-column stop om een boek over Suriname te schrijven en spreekt openhartig over migratie, Tiger Moms en de complexiteit van haar identiteit als Surinaamse Nederlander. Haar moeder leerde haar: ‘Je diploma is je eerste man.’ Vandaag vertelt ze waarom ze protesteren tegen Zwarte Piet ziet als liefde.
Van bewijsdrang naar zelfvertrouwen
Amatmoekrim heeft haar succesvolle NRC-column bewust stopgezet. ‘Ik heb mijn column in NRC op pauze gezet. Om een groot boek over de geschiedenis van Suriname te schrijven. Maar vooral omdat ik het niet meer zo goed aankon,’ bekent ze eerlijk [1]. De schrijfster, die twee jaar geleden nog de biografieprijs won voor haar boek over Anil Ramdas [1], durft nu openlijk te erkennen wat ze lang voor zich hield. Het keerpunt kwam na jaren van wat zij ‘bewijsdrang’ noemt - het gevoel dat ze als migrant constant haar waarde moest aantonen [1]. Nu zegt ze ronduit: ‘Ik durf nu te zeggen dat ik vaak slimmer ben dan de mensen met wie ik te maken heb’ [1].
Tiger Mom en diploma’s als eerste man
Amatmoekrim groeit op met de lessen van een echte Tiger Mom. Haar moeder hamerde er constant op: ‘nooit afhankelijk worden van een man, en: je diploma is je eerste man’ [1]. Deze Surinaamse Tiger Mom hechtte veel waarde aan onderwijs en cijfers [1], een mentaliteit die Amatmoekrim diep heeft gevormd. Vanaf haar vierde woonde ze in een volkswijk in IJmuiden [1], waar ze leerde navigeren tussen verschillende werelden. Ze identificeert zich afwisselend als Surinaamse Nederlander of Surinamer, afhankelijk van de context waarin ze zich bevindt [1]. Deze complexe identiteit vormt de rode draad door haar werk en leven.
Liefde achter protest en nieuwe generatie
Over maatschappelijke discussies heeft Amatmoekrim een verrassende kijk. ‘Die protesten tegen Zwarte Piet stonden voor mij voor liefde,’ verklaart ze [1]. Ze gelooft dat migranten niet passief moeten blijven: ‘Je kunt als migrant denken: het zal allemaal wel, maar je kunt beter tegen misstanden optreden’ [1]. Haar nieuwste boek heeft ze opgedragen aan haar petekind en haar kinderen [1], aan wie ze een betere wereld wil nalaten. Terwijl ze werkt aan haar grote Suriname-boek, blijft ze kritisch naar Nederlandse gewoontes kijken. Ze wijst bijvoorbeeld op ‘de gierige Hollandse verjaardagskring’ met zijn ‘blokjes kaas als symbool van de vermeende westerse superioriteit’ [1]. Voor Amatmoekrim is dit het moment om haar stem definitief te laten horen - zonder excuses.