Nederland bouwt huizen voor gezinnen die er niet meer zijn
Amsterdam, vrijdag, 5 juni 2026.
5,2 miljoen eengezinswoningen, maar slechts 2,6 miljoen gezinnen. ABN Amro waarschuwt: tegen 2050 komen 900.000 woningen leeg te staan.
Twee keer zoveel huizen als gezinnen
ABN Amro sloeg op 5 juni 2026 alarm: Nederland heeft een fundamenteel probleem op de woningmarkt [1][2]. Van de 8,3 miljoen woningen in Nederland zijn er 5,2 miljoen eengezinswoningen — meer dan 60 procent van de totale voorraad [1][2][4]. Dat klinkt logisch, totdat je ziet dat er slechts 2,6 miljoen gezinnen zijn [1][2]. Dat is een verhouding van 2 eengezinswoning per gezin. Sectoranalist bouw en vastgoed Jorke Kooijenga van ABN Amro noemt dit ronduit ‘een fundamentele mismatch tussen vraag en aanbod’ [1][2][4]. Nog pijnlijker: sinds 1970 daalde het aandeel gezinnen onder alle huishoudens van 60 procent naar slechts 32 procent [5]. Het woningaanbod is, zoals ABN Amro het zelf formuleert, ‘gericht op de samenleving van vijftig jaar geleden’ [1][2][4].
De babyboomtijdbom tikt
Het wordt nog ingewikkelder richting 2050. Zeventig procent van de senioren tussen 65 en 74 jaar woont momenteel in een eengezinswoning [1][2][5]. Wanneer de babyboomgeneratie komt te overlijden, komen er naar verwachting meer dan 900.000 woningen vrij op de markt [1][2][4]. Tegelijkertijd worden er volgens de huidige bouwplannen nog eens 270.000 nieuwe gezinswoningen bijgebouwd [5]. Tel die samen op: 1.170 million extra eengezinswoningen op een markt die ze al niet kan absorberen. ‘Dan begint de onbalans problematisch te worden’, waarschuwt Kooijenga [1][2][4]. ‘Als er heel veel woningen op de markt komen, terwijl er eigenlijk niet zo heel veel gezinnen bijkomen.’ ABN Amro spreekt expliciet over ‘een hoger risico op leegstand en waardedalingen’ [1][2][4]. Voor de miljoenen Nederlanders die hun huis als pensioen beschouwen, is dat geen prettige boodschap [GPT].
Bouwen voor wie er wél is
De oplossing is volgens ABN Amro helder: stop met bouwen voor een gezinssamenstelling die steeds zeldzamer wordt. Overheid, investeerders en projectontwikkelaars moeten veel meer inzetten op appartementen en woningen voor ouderen en eenpersoonshuishoudens [1][2][4]. Er is juist een tekort aan die woningen, terwijl senioren nu vastzitten in grote eengezinswoningen bij gebrek aan geschikte alternatieven [4][5]. De Nederlandse Vereniging van Makelaars wijst er wel op dat een huis met tuin nog altijd populair is onder woningzoekenden [1][2][4]. Kooijenga erkent dat, maar plaatst een kritische kanttekening: ‘Het kan best een gewild woningtype zijn, maar als je kijkt naar het type huishouden dat het zich kan veroorloven, zijn dat er steeds minder’ [1][2][4]. Kortom: Nederland bouwt nog steeds het huis van 1975, terwijl de bewoner van 2026 — en zeker die van 2050 — daar allang niet meer op zit te wachten.