Minister Bart van den Brink pakt weigerachtige gemeenten desnoods hun eigen gezag af om asielopvang af te dwingen.
Den Haag, zaterdag, 4 juli 2026.
Asielminister Van den Brink ontbiedt volgende week 47 weigerachtige gemeenten op het matje. Hij dreigt hun lokale macht over te nemen voor nieuwe opvanglocaties.
Den Haag pikt lokale rebellie niet langer
Gisteren presenteerde de Gelderse gemeente Oldebroek nog een rebels asielplan om de Haagse spreidingswet te omzeilen [1]. De gemeente weert alleenstaande mannen en kiest uitsluitend voor opvang van asielzoekers die cultureel dicht bij de eigen bevolking staan [1]. Maar vandaag, op zaterdag 4 juli 2026, maakt asielminister Bart van den Brink (CDA) korte metten met dit soort opstandige plannen [2]. De minister weigert de boel op zijn beloop te laten en kruipt desgewenst met liefde in de rol van de boeman [2]. Hij wil koste wat kost stabiliteit in het asieldossier brengen en verwerpt een algehele asielstop als een volstrekt onuitvoerbaar idee [2].
Zevenenveertig weigeraars op het matje
Volgende week zet de minister een flinke volgende stap in het escalatieproces tegen weigerachtige gemeenten [3][5]. Maar liefst 47 gemeenten hebben na herhaaldelijke verzoeken nog altijd geen tekst en uitleg gegeven over hun gebrek aan opvanglocaties [3]. Van den Brink maakt volgende week hun namen bekend en ontbiedt deze besturen direct op zijn ministerie [3][4]. In het radioprogramma Dit is de Dag liet hij weten te hopen dat deze weigeraars nog voor het najaar van 2026 tot inkeer komen [3][5]. Gebeurt dat niet, dan volgen er harde maatregelen vanuit Den Haag [3].
Lokale democratie buitenspel gezet
Als gemeenten blijven weigeren, neemt het Rijk de besluitvorming simpelweg over via zogeheten ‘indeplaatsstelling’ [2][3]. De minister sluit daarbij het vorderen van scholen of kazernes absoluut niet uit [2]. Critici waarschuwen al dat de lokale democratie hiermee monddood wordt gemaakt en Den Haag de macht naar zich toetrekt [4]. Van den Brink droomt ondertussen van asielopvang buiten Europa met vaste quota en werkt aan partnerschappen met landen zoals Syrië [2]. Maar zolang die diplomatieke weg nog jaren kan duren, moeten de Nederlandse gemeenten nu gewoon leveren [2][3].