Na de dood van dochter Lilly dreigde ook de liefde van Priscilla en Lukas Wildeman te sterven
Nederland, dinsdag, 2 juni 2026.
Rouw brak Priscilla en Lukas bijna. Boosheid dreef hen uit elkaar. Toen Priscilla besefte dat woede Lilly niet terugbrengt, keerde de liefde terug.
Rouw sloeg hard toe bij de Wildemans
Priscilla en Lukas Wildeman — bekend van het RTL-programma Een Huis Vol — hebben een zware periode achter de rug. Het verlies van hun dochter Lilly, die niet levend ter wereld kon komen, raakte niet alleen hen als ouders maar ook hun relatie als stel [1][2]. Alsof dat nog niet genoeg was, moest Lukas ook nog eens een operatie ondergaan, waarna hij vier weken thuis herstelde en weinig kon doen [2]. Twee mensen, allebei gebroken, opgesloten in hetzelfde huis. Dat gaat wringen. “Er is zoveel gebeurd”, schreef Priscilla op Instagram. “Ik zie het zo en hij zo… en ja, dan vind je elkaar even niet zo aardig of leuk” [1][2]. Priscilla trok zich steeds verder terug. Ze functioneerde op de automatische piloot — overleven, niet leven [1][3]. Echte verbinding met Lukas? Die was er even niet.
Boosheid als breekpunt
Het kantelpunt kwam tijdens een gesprek tussen Priscilla en Lukas, ongeveer drie weken voor haar Instagram-update van 1 juni 2026 [2]. Wat er precies gezegd werd, deelde ze niet. Wél wat ze daarna besefte. “Ik ben boos”, schreef ze. “Boos op mijzelf en boos op alles en iedereen” [1][2]. Een eerlijk moment. Maar ook een pijnlijk inzicht: die woede hielp haar nergens mee. “Ik krijg Lilly er niet mee terug en duw iedereen maar verder weg” [2][3]. Dat besef was het echte breekpunt — niet het einde, maar het begin van iets anders. Priscilla besloot de boosheid los te laten. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat vasthouden eraan haar verder van alles en iedereen dreef [1][2].
De liefde bloeit voorzichtig weer op
Sindsdien gaat het beter. Niet perfect — dat geeft Priscilla zelf ook aan. “Niemand is perfect”, schrijft ze op Instagram [2]. Maar er is ruimte gekomen voor iets anders dan verdriet en woede. “Ik zet mijn boosheid nu om in blijheid. Ik durf weer te lachen en blij te zijn” [1][2]. En Lukas? Die vindt ze — in haar eigen woorden — “toch stiekem wel erg leuk” [1][2]. Lekker concreet. Het stel deelt hun verhaal bewust openbaar, ook om anderen te helpen die iets vergelijkbaars meemaken [2][3]. “Niet iedereen is alleen”, schrijft Priscilla. “Misschien helpen wij er mensen mee” [2]. Het enige echte advies dat ze meegeeft: tijd, en een flinke dosis zelfreflectie [2]. Simpel klinkt het. Makkelijk is het allesbehalve.