Nederland maakte eind 2025 geschiedenis met eerste euthanasie bij een jong kind
Den Haag, maandag, 22 juni 2026.
Eind 2025 gebeurde iets wat Nederland nog nooit eerder had meegemaakt: een kind tussen de één en twaalf jaar kreeg euthanasie. Minister Sophie Hermans bevestigde dit in een brief aan de Tweede Kamer. Het kind leed aan een ongeneeslijke ziekte met ondraaglijk lijden, en alle betrokkenen, inclusief de ouders, waren het eens over deze stap. Dit is een primeur sinds de wet twee jaar geleden werd aangepast. De zaak roept grote vragen op over de grenzen van euthanasie bij kinderen. Hoe ver mag je gaan om lijden te verzachten? En wie beslist dat? Het kabinet belooft meer details, maar één ding is duidelijk: dit moment zet Nederland op scherp.
Een historische, maar zware beslissing
Eind 2025 schreef Nederland geschiedenis. Voor het eerst kreeg een kind tussen één en twaalf jaar euthanasie [1][2][3]. Minister Sophie Hermans (Volksgezondheid, VVD) bevestigde dit maandag in een brief aan de Tweede Kamer [1][2]. Het kind leed aan een ongeneeslijke ziekte met ondraaglijk en uitzichtloos lijden. Alle betrokkenen, inclusief de ouders en – voor zover mogelijk – het kind zelf, waren het eens over deze stap [1][2]. De euthanasie vond plaats volgens strikte regels: meerdere artsen en ethische commissies beoordeelden de zaak [3]. Het Openbaar Ministerie (OM) moet nog oordelen of de arts volgens de wet handelde, maar de Beoordelingscommissie gaf al een zwaarwegend oordeel af [3]. Dit is geen alledaagse zaak. Sinds de wet twee jaar geleden werd aangepast, verwachtte men jaarlijks vijf tot tien van dit soort gevallen [3]. Tot nu toe bleef het bij één. De minister benadrukt dat het om een uitzonderlijke situatie gaat, waarbij geen redelijke andere oplossing mogelijk was [1][2].
Politieke en maatschappelijke reacties: een verdeeld land
Deze primeur zet Nederland op scherp. Politieke partijen en maatschappelijke organisaties reageren verdeeld. Aan de ene kant juichen voorstanders van het huidige beleid, zoals de Belgische minister Frank Vandenbroucke (Vooruit), die op Instagram stelt dat uitbreiding van euthanasie ‘eindelijk vooruitgang’ betekent [4]. Aan de andere kant klinkt kritiek. Sommige ethici en kinderrechtenorganisaties vragen zich af of een kind onder de twaalf jaar wel in staat is om zo’n zware beslissing te nemen [GPT]. De wet schrijft voor dat het kind – als het daartoe in staat is – betrokken moet worden bij de besluitvorming [1][2]. Maar wat betekent dat in de praktijk? Hoe meet je de wil van een kind dat ernstig ziek is? En wie beslist uiteindelijk? De ouders? De artsen? Of het kind zelf? Het kabinet belooft de Tweede Kamer verder te informeren over de juridische en medische aspecten [1]. Ook de uitspraak van het OM wordt met spanning afgewacht [3]. Tot die tijd blijft de discussie brandend actueel: hoe ver mag je gaan om lijden te verzachten?
Wat betekent dit voor ouders en kinderen?
Voor ouders van ernstig zieke kinderen is dit nieuws ingrijpend. Stel je voor: je kind lijdt dag in, dag uit, zonder hoop op verbetering. Artsen zeggen dat er geen behandeling meer is. Wat doe je dan? De wet biedt sinds 2024 een mogelijkheid, maar die is omgeven met strenge voorwaarden [1][2][3]. Het kind moet ondraaglijk en uitzichtloos lijden, en er mag geen redelijke andere oplossing zijn [1]. Bovendien moet de verwachting zijn dat het kind binnen afzienbare tijd zal overlijden [3]. In België, waar euthanasie voor minderjarigen al langer mogelijk is, ging het tussen 2014 en 2024 om slechts enkele gevallen per jaar [3]. Nederland lijkt een vergelijkbaar pad te bewandelen. Toch is het geen beslissing die lichtvaardig genomen wordt. Elk geval wordt zorgvuldig beoordeeld door de Beoordelingscommissie late zwangerschapsafbreking en levensbeëindiging bij pasgeborenen en kinderen [1][2]. In 2025 werden naast de euthanasie bij het jonge kind ook drie late zwangerschapsafbrekingen gemeld, allemaal vanwege aangeboren hersenafwijkingen [1][2]. Voor ouders die in een vergelijkbare situatie zitten, is het belangrijk te weten: de wet biedt een mogelijkheid, maar geen verplichting. En de drempel is hoog.