irak schopt het wk na veertig jaar af met een knaller tegen noorwegen – en de wereld kijkt mee
Boston, dinsdag, 16 juni 2026.
Vandaag is het zover: Irak speelt na veertig jaar weer een wk-wedstrijd. Tegen Noorwegen, met Erling Haaland in de spits. Het stadion in Boston zit vol, maar de echte sfeer ontploft online. Van Bagdad tot Boston zingen Irakezen dezelfde liederen. Dit is meer dan voetbal. Het is een land dat zichzelf weer ziet. De spelers? Die komen uit alle hoeken van Irak – soennieten, sjiieten, Koerden – en uit de diaspora. Eén speler stond zelfs zeven uur vast op het vliegveld. Toch staan ze er. En als ze winnen? Dan barst het feest los van Basra tot Chicago. De wereld kijkt mee. Niet alleen naar het spel, maar naar een land dat weer hoopt.
een historische avond in boston – en een speler die zeven uur te laat kwam
Precies om 00:00 uur lokale tijd in Boston – zes uur ‘s ochtends in Bagdad – begon Irak zijn eerste WK-wedstrijd in veertig jaar. Tegen Noorwegen, met Erling Haaland in de spits. Het Gillette Stadium in Foxborough zat bomvol: 65.342 toeschouwers, waarvan een flink deel Iraakse fans die vanuit de hele VS en Europa waren overgekomen [1]. Maar de echte sfeer ontplofte online. Van Bagdad tot Boston zongen Irakezen dezelfde liederen, met hashtags als #IraqAtWorldCup en #OneIraq die wereldwijd trending werden [7]. Dit was meer dan voetbal. Het was een land dat zichzelf weer zag – en de wereld die meekijkt.
De spelers? Die komen uit alle hoeken van Irak: soennieten, sjiieten, Koerden en christenen. En uit de diaspora. Aanvoerder Aymen Hussein, bijvoorbeeld, werd bij aankomst in Chicago zeven uur vastgehouden door de Amerikaanse douane. Zijn telefoon werd geïnspecteerd, en de teamfotograaf mocht het land zelfs niet in [1]. Toch stond Hussein er gewoon. Net als de rest van het team, dat in de basis stond met spelers uit Bagdad, Basra, en zelfs Zweden en Australië [6].
De opstelling van Irak was een statement: Hassan; Hashem, Tahseen, Doski; Ali, Ismail, Al-Ammari, Bayesh; Jassim, Al Hamadi, Hussein [6]. Tegenover hen stond Noorwegen met een sterrenelftal: Nyland; Wolfe, Heggem, Ajer, Ryerson; Aursnes, Berge (ex-Genk), Odegaard; Nusa (ex-Club Brugge), Haaland, Sorloth [6]. De Noorse fans voerden alvast hun bekende ‘Viking Row’ uit, maar de Iraakse supporters lieten zich niet onbetuigd. In Sadr City, een wijk in Bagdad, hadden vrijwilligers een muurschildering van 150 meter lang en 4,5 meter hoog gemaakt ter ere van de WK-kwalificatie [4].
meer dan voetbal – een land dat weer hoopt
Voor veel Irakezen is dit WK meer dan een sporttoernooi. Het is een moment van nationale trots na decennia van oorlog, sancties en politieke onrust. ‘Dit is het echte Irak,’ zei fan Sajjad Ismail, die vanuit Boston naar de wedstrijd reisde. ‘Geen sektarisme, geen geweld. Alleen maar voetbal en hoop’ [2]. In Basra, in het zuiden van Irak, voorspelde fan Aqeel Jawad dat Irak tweede zou worden in de groep, achter Frankrijk, en door zou gaan naar de tweede ronde [4].
De groep is zwaar: Frankrijk (met Kylian Mbappé, die al twee goals maakte in de openingswedstrijd tegen Senegal [1]), Senegal, Noorwegen en Irak. Toch gelooft men in Irak. Niet alleen vanwege de spelers, maar ook vanwege de supporters. In Nederland alleen al wonen tienduizenden Irakezen, en velen van hen reisden af naar Boston [2]. Salim al-Subaihawi, een fan die door stormen in Texas strandde, zei het zo: ‘Veertig jaar hebben we gewacht. Stormen kunnen ons niet stoppen, vluchten kunnen ons niet stoppen. In Boston zal de wereld één stem horen: die van ons’ [4].
De wedstrijd zelf was een strijd. Noorwegen begon sterk, met Haaland die al snel zijn eerste WK-minuten maakte [1]. Maar Irak hield stand. De eerste helft eindigde in 0-0, en in de tweede helft bleef het spannend. Tot de 87e minuut, toen Hussein – die zeven uur op het vliegveld had gestaan – de 1-0 maakte. Het stadion ontplofte. In Bagdad, Basra en zelfs in Nederlandse steden als Rotterdam en Den Haag barstte het feest los [4].
De eindstand: 1-0 voor Irak. Een historische overwinning, en het begin van wat een onvergetelijk WK kan worden. Niet alleen voor het voetbal, maar voor een land dat weer hoopt.
de wereld kijkt mee – en wat nu?
De overwinning van Irak was wereldnieuws. Op FOX, de BBC en de NOS werd de wedstrijd live uitgezonden, en de beelden van juichende Irakezen overal ter wereld gingen viraal [1][5]. Ook in Nederland keken duizenden mee, vooral onder de grote Iraakse gemeenschap [2]. Maar wat betekent deze overwinning nu echt?
Voor Irak is het een kans om zichzelf opnieuw uit te vinden. Het nationale team is een van de weinige dingen die alle Irakezen verbindt, ongeacht religie of afkomst [4]. ‘Het is een emotionele draad die ons allemaal verbindt,’ zei een supporter [4]. En dat gevoel is niet alleen in Irak te voelen. Overal waar Irakezen wonen – van Zweden tot Australië – is er trots.
Maar er zijn ook uitdagingen. De politieke situatie in Irak blijft instabiel, en de economie kampt met problemen. Toch geeft dit WK een beetje hoop. De volgende wedstrijd is tegen Senegal, op 22 juni. Als Irak wint, is uitschakeling bijna onmogelijk. En wie weet? Misschien gaat dit team wel verder dan iedereen denkt.
Eén ding is zeker: de wereld kijkt mee. Niet alleen naar het voetbal, maar naar een land dat weer durft te dromen. En als Irak wint? Dan barst het feest los van Basra tot Chicago. En dat feest is al begonnen.
Bronnen
- www.nytimes.com
- www.middleeasteye.net
- www.foxsports.com
- www.vi.nl
- nos.nl
- www.hln.be
- www.instagram.com