Extreemrechtse politici en witte nationalisten kwamen vorige week bijeen in Porto om Europa te 'zuiveren'
Brussel, zondag, 31 mei 2026.
500 activisten, AfD- en Vox-politici en een veroordeelde ex-grenswacht planden massadeportaties. Zelfs figuren die eerder té radicaal waren voor extreemrechts schoven gewoon aan tafel.
Porto, Portugal: 500 extreemrechtsen plannen massadeportaties
Op zaterdag 30 mei 2026 kwamen zo’n 500 extreemrechtse activisten en influencers bijeen ten zuiden van Porto, Portugal [1]. Op de agenda: ‘remigratie’ — een eufemisme voor de gedwongen deportatie van migranten én hun in Europa geboren nakomelingen [GPT]. Geen obscuur zaaltje met handjevol malloten, maar een strak georganiseerde top met VIP-gasten uit de VS [1]. Gregory Bovino vloog speciaal in. Bovino was ooit hoofd van de Amerikaanse grenspolitie, totdat agenten onder zijn commando in Minneapolis een 37-jarige verpleegkundige doodschoten [1]. Hij zag dat klaarblijkelijk niet als een reden om thuis te blijven. ‘Ik ben erg blij om te komen en de Europeanen wat expertise te bieden’ om ‘illegale vreemdelingen die de Europese cultuur vernietigen’ aan te pakken, zei hij [1]. Ook aanwezig: Jared Taylor, een Amerikaanse blanke nationalist die voorheen zelfs door Europese extreemrechtse partijen als te radicaal werd beschouwd [1]. Taylor constateerde nuchter: ‘De Verenigde Staten beïnvloeden Europa meer dan andersom’ [1]. Dat klopt, al had hij daar waarschijnlijk iets anders mee bedoeld.
AfD, Vox én een Nederlander aan tafel
De bijeenkomst was geen clubje anonieme internettrollen. Gekozen volksvertegenwoordigers van de Duitse AfD — Kay Gottschalk, Lena Kotré en Sven Tritschler — en de Spaanse Vox-Kamerleden Rocío de Meer en Carlos Quero namen gewoon deel [1]. Kotré reisde op 29 mei 2026 vanuit Berlijn-Brandenburg Airport naar Porto [3]. Ze postte zelfs sarcastisch op sociale media dat ze haar ‘uitreisaanvraag’ alvast had ingevuld, als steek naar Duitsland [3]. Want Duitsland probeerde de boel wél te remmen: op 28 mei 2026 hield de federale politie de rechtse activist Maximilian Märkl aan op de luchthaven van München en legde hem een uitreisverbod op tot middernacht op 30 mei [3]. Märkl, woordvoerder van de Identitäre Bewegung Deutschland, sprak van een schending van zijn bewegingsvrijheid [3]. Precies een jaar eerder, op 20 mei 2025, arresteerde de Duitse politie al identitairen die een soortgelijk verbod negeerden om de Remigration Summit in Milaan bij te wonen [3]. Ook de Nederlandse activiste Eva Vlaardingerbroek en de voormalige Belgische parlementariër Dries Van Langenhove waren aanwezig [1]. Van Langenhove vroeg retorisch: ‘Omschrijft dit niet perfect de benarde toestand waarin Europa zich bevindt?’ [3]. Hoofdorganisator Martin Sellner — de Oostenrijkse activist die in 2024 al heimelijk met AfD-politici over remigratie sprak tijdens een besloten bijeenkomst in Potsdam — hield het apokalyptisch: ‘Vrijheid van meningsuiting, handel en reizen is verdwenen. De EU is een openluchtgevangenis.’ [1][3]
Waarom dit ertoe doet voor Nederland
Dit is geen ver-van-mijn-bed-show. Het concept ‘remigratie’ staat ook in Nederland volop in het politieke debat [GPT]. De aanwezigheid van Vlaardingerbroek — een Nederlandse activiste met een groot internationaal platform [1] — laat zien dat Nederland actief deel uitmaakt van dit transatlantische netwerk. Wat in Porto besproken wordt, duikt daarna op in verkiezingsprogramma’s, sociale media en Kamerdebetten. De bijeenkomst toont een patroon: ideeën die tien jaar geleden nog taboe waren binnen extreemrechts, schuiven nu gestaag richting het mainstream politieke debat [GPT]. Taylor verwoordde de strategie onbewust het beste: Amerika exporteert zijn radicale ideeën naar Europa [1]. En Europa — inclusief Nederland — importeert ze gretig.