Na vier finaleloze finales kroont Zverev zich eindelijk tot grandslamkampioen op Roland Garros
Parijs, maandag, 8 juni 2026.
Dertig jaar na Boris Becker wint eindelijk weer een Duitser een grandslamtitel. Zverev versloeg Cobolli in vijf sets na ruim vier uur tennis.
Eindelijk: de dam breekt in Parijs
Zondag 7 juni 2026 was het dan zover. Alexander Zverev, 29 jaar oud en tweede reekshoofd, versloeg de Italiaan Flavio Cobolli met 6-1, 4-6, 6-4, 6-7(5), 6-1 in een finale die maar liefst 4 uur en 16 minuten duurde [1]. Wie ons eerdere artikel over deze bijzondere vriendschapsfinale las, weet dat de twee heren elkaar goed kennen — en dat maakte dit gevecht op het Parijse gravel er niet minder intens om. Zverev stond eerder in drie andere grandslamfinales en verloor ze allemaal: de US Open 2020 van Dominic Thiem, Roland Garros 2024 van Carlos Alcaraz en de Australian Open 2025 van Jannik Sinner [1]. Vierde keer, goede keer. Met deze zege is Zverev de eerste man die zijn allereerste grandslamtitel wint op Roland Garros sinds Rafael Nadal in 2005 [1]. Bovendien is hij de eerste Duitse man die een grandslamsingletitel pakt sinds Boris Becker in 1996 [1] — een wachttijd van maar liefst 30 jaar.
Van enkelblessure tot kampioenstrofee
De weg naar deze trofee liep niet over rozen. In 2022 blesseerde Zverev zich ernstig aan zijn enkel tijdens de halve finale van datzelfde Roland Garros, tegen Rafael Nadal [1]. Twee jaar later verloor hij hier de finale van Alcaraz [1]. Dit court was dus zowel zijn ergste als zijn beste plek ter wereld — iets wat Zverev zelf ook beaamde tijdens de trofee-uitreiking: “This court is so special to me in so many ways. I’ve had the best moments of my life on this court. I had the worst moment of my life on this court” [1][3]. Na de wedstrijd voegde hij daar in de persconferentie aan toe: “We’ve been through injuries, we’ve been through heartbreak, we’ve been through losses, we’ve been losers at times as well in the most important moments. But at the end of the day, we’re Grand Slam champions now and that’s what counts” [1][2]. Het was zijn 125ste grandslampartijzege in totaal [1]. Niet slecht voor iemand die jarenlang het etiket ‘beste speler zonder majorttitel’ meedroeg [GPT].
Cobolli verliest, maar wint harten
Voor Flavio Cobolli, 24 jaar oud en tiende reekshoofd, was dit zijn allereerste grandslamfinale [1]. Hij bereikte die finale na een kwartfinalewinst op het vierde reekshoofd Felix Auger-Aliassime en een walkover in de halve finale omdat zijn landgenoot Matteo Arnaldi ziek uitviel [1]. Ondanks de teleurstelling toonde Cobolli zich een groot sportsman. In zijn speech richtte hij zich rechtstreeks tot zijn vriend en opponent: “Alex, if someone asks me who deserves more this title, I always say you. It’s been an honour for our relationship to share the court with you today. I’m happy for you, but I’m also sad because I was close and I feel it. Now that you achieve your dream, let me win the next time” [1][4]. Dat laatste klinkt als een vriendelijke aankondiging van revanche. Cobolli voegde er nog aan toe dat dit ondanks alles “one of the best weeks of my life” was [1][4]. Zverev is nu eindelijk wat hij altijd had moeten zijn: grandslamkampioen. En Cobolli? Die komt terug. Dat staat vast.