Estavana Polman hangt na vijftien jaar haar handbalschoenen aan de wilgen
Boekarest, vrijdag, 17 april 2026.
De 33-jarige handballegende stopt definitief na dit seizoen bij Rapid Boekarest. Polman werd in 2019 wereldkampioen en MVP van het toernooi in Japan.
Afscheid van een droom na recordcarrière
Estavana Polman maakte vrijdagavond 16 april via Instagram bekend dat ze na dit seizoen stopt als topsporter [1][2]. ‘Als klein meisje begon ik met een droom. Na dit seizoen neem ik afscheid van die droom. Ik stop als topsporter’, zegt de Arnhemse in haar videobericht [3]. Haar laatste wedstrijd speelt ze op 23 mei voor Rapid Boekarest [4]. De handbalster speelde 207 interlands voor Oranje en scoorde daarin 685 keer [5]. Ze won vijf medailles op grote eindtoernooien, waaronder de wereldtitel in 2019 in Japan waar ze werd uitgeroepen tot beste speelster van het toernooi [1][6]. In december 2025 nam Polman al afscheid van het Nederlands team tijdens het WK in Rotterdam [7].
Van Arnhem naar Roemenië: een reis vol successen
Polman startte haar profcarrière in 2009 bij AAC Arnhem en vertrok in 2011 naar het buitenland [1]. Het grootste deel van haar carrière speelde ze voor Team Esbjerg in Denemarken, waar ze drie keer kampioen werd [2]. In 2022 maakte ze de overstap naar Rapid Boekarest, waar ze een contract voor vier jaar tekende [1]. De club omschrijft haar komst als ‘de vonk die Nederlandse magie naar het Roemeense handbal bracht’ [6]. Polman woont in Boekarest samen met partner Rafael van der Vaart en hun dochter Jesslyn [1]. Na haar afscheid keert het gezin terug naar Nederland [3].
Lichaam en geest snakken naar rust
De laatste jaren maakte Polman geen geheim van haar verlangen naar een leven zonder handbal [3]. Haar lichaam voelde de prijs van jarenlang topsport, vooral na twee zware knieblessures met maandenlange revalidaties [2]. Door een knieblessure miste ze de Olympische Spelen van Tokio in 2021 [2]. ‘Het was turbulent, met ups en downs. Maar het was vooral heel mooi’, reflecteert Polman op haar carrière [2]. Ze bedankt iedereen die deel uitmaakte van haar ‘handbalavontuur’: ‘Het is mooier geworden dan ik ooit had durven dromen’ [1][4]. Rapid Boekarest eert haar als een speelster die ‘de geest van de club met zeldzame vanzelfsprekendheid omarmde’ [6].