Alex Zanardi leerde Italië nooit op te geven en overleed op 59-jarige leeftijd
Italië, zaterdag, 2 mei 2026.
De Italiaanse raceheld Alex Zanardi is overleden op 2 mei 2026. Na het verlies van beide benen in 2001 werd hij paralympisch kampioen handbiken met acht gouden medailles. Het tragische einde van een man die miljoenen inspireerde met zijn veerkracht. Zijn familie en stichting Obiettivo 3 bevestigden het overlijden vandaag.
Van Formule 1 naar paralympisch goud
Zanardi’s verhaal begon in Bologna in oktober 1966 [1]. Hij debuteerde in 1991 in de Formule 1 bij Jordan tijdens de Grand Prix van Spanje [1]. Na 44 races in F1 [1] won hij twee CART-kampioenschappen in 1997 en 1998 [1]. Op 15 september 2001 veranderde alles tijdens een race op de Lausitzring in Duitsland - Zanardi verloor beide benen bij een zwaar ongeval [1]. Maar waar anderen zouden opgeven, zag Zanardi een nieuwe kans. ‘L’incidente mi ha dato modo di fare cose che forse in un’altra vita non avrei mai avuto l’occasione di provare’ (Het ongeval gaf me de kans om dingen te doen die ik anders misschien nooit zou hebben geprobeerd), zei hij later [1].
Paralympische triomfen en tragisch einde
Na zijn overstap naar handbiken werd Zanardi een paralympische legende met acht gouden medailles [1][2]. Op de Paralympische Spelen van Londen 2012 won hij drie medailles: twee gouden (tijdrit en wegwedstrijd) en een zilveren (gemengde estafette) [1]. In Rio 2016 voegde hij daar twee gouden en een zilveren medaille aan toe [1]. Zijn carrière kwam abrupt ten einde op 19 juni 2020 tijdens een benefietestafette nabij Pienza [1]. Het handbike-ongeval op de SS146 leidde tot een lange strijd om zijn leven [1]. Na neurochirurgie in Siena, revalidatie in Lecco en intensieve zorg in het San Raffaele ziekenhuis in Milaan [1], keerde hij in december 2021 thuis bij zijn vrouw Daniela en zoon Niccolò [1].
Een nalatenschap van moed
Zanardi laat meer achter dan sportprestaties. Hij transformeerde het paralympische wielrennen en inspireerde talloze gehandicapte sporters wereldwijd [2]. Zijn empathie en beschikbaarheid maakten hem geliefd bij iedereen die hem ontmoette [2]. ‘Uno di quegli uomini con cui chiunque avrebbe voluto sedere a un tavolo bevendo vino fino a cadere a terra ubriachi’ (Een van die mannen met wie iedereen aan tafel had willen zitten, wijn drinkend tot ze dronken op de grond vielen), schrijft Sportmediaset [2]. Hij herenigt zich nu met zijn zus Cristina, die in 1979 overleed bij een auto-ongeluk [1][2]. Voor miljoenen blijft Zanardi het bewijs dat grenzen bestaan om doorbroken te worden.