Marjane Satrapi stierf aan verdriet, een jaar na haar grote liefde

2026-06-04 buitenland

Parijs, donderdag, 4 juni 2026.
De maker van Persepolis overleed op 4 juni 2026, op 56-jarige leeftijd. Haar familie zegt dat ze stierf aan verdriet, ruim een jaar na het overlijden van haar man Mattias Ripa. Met Persepolis zette ze Iran op de wereldkaart.

Gebroken hart in Parijs

In Frankrijk overleed op 4 juni 2026 de Frans-Iraanse kunstenares Marjane Satrapi op 56-jarige leeftijd [1][2]. Haar familie maakte het nieuws bekend via een verklaring aan persbureau AFP: “Marjane Satrapi is overleden aan verdriet, iets meer dan een jaar na het overlijden van Mattias Ripa, haar echtgenoot en de liefde van haar leven” [4][5]. Ripa, een Zweedse producent, acteur en scenarioschrijver, overleed op 8 april 2025 op 53-jarige leeftijd [7][8]. Het klinkt als iets uit een roman. Maar dit is echt. Voor Nederlandse lezers is Satrapi geen onbekende: Persepolis staat op schoolcurricula in tientallen landen [GPT] en haar werk is in Nederland breed gelezen en bestudeerd.

Van Rasht naar de wereld

Satrapi werd op 22 november 1969 geboren in het Iraanse Rasht [1][3]. Ze groeide op in Teheran en beleefde als kind de Islamitische Revolutie van 1979 [8][GPT]. Op haar veertiende stuurden haar ouders haar naar Wenen, uit veiligheidsoverwegingen [1]. Ze keerde terug naar Iran om kunst te studeren, maar vertrok in 1994 definitief naar Parijs [2][3]. In 2006 verkreeg ze de Franse nationaliteit [4][5]. Haar autobiografische graphic novel Persepolis verscheen vanaf 2000 en werd een wereldwijde bestseller: in Frankrijk alleen al werden meer dan één miljoen exemplaren verkocht [3][7]. Het boek beschrijft haar jeugd onder het mullah-regime in Iran, de onderdrukking van het Iraanse volk en haar pijnlijke vertrek naar Europa [5]. In 2007 verfilmde Satrapi het boek samen met Vincent Paronnaud. De animatiefilm won dat jaar de Juryprijs op het filmfestival van Cannes [2][4]. Satrapi droeg de prijs op aan alle Iraniërs: “Hoewel deze film universeel is, wil ik hem opdragen aan alle Iraniërs” [4][5]. De Engelstalige versie werd in 2008 ook genomineerd voor een Oscar [4]. Cannes-directeur Thierry Frémaux omschreef haar deze week als “een buitengewone kunstenares die de vreugde van het scheppen en de droefheid van ballingschap belichaamde” [2][7].

Activiste tot het einde

Satrapi bleef haar hele leven politiek betrokken. Ze steunde de Iraanse protesten van 2022, die uitbraken na de dood van de 22-jarige Mahsa Amini in Iraans politiegeweld [1][2]. In 2023 redigeerde ze een collectief boek over de ‘Vrouw, Leven, Vrijheid’-beweging [3]. In januari 2025 weigerde ze de Franse Légion d’Honneur, de hoogste civiele onderscheiding van Frankrijk [2][7]. Ze deed dat uit protest tegen het Franse visumbeleid richting Iraanse dissidenten: “Jonge Iraniërs die naar vrijheid verlangen, dissidenten en kunstenaars, worden visa geweigerd” [5][7]. Haar laatste speelfilm, Paradis Paris met Monica Bellucci, verscheen in 2024 [7]. Na de dood van haar man richtte Satrapi in Parijs de Mattias and Marjane Ripa-Satrapi Cinema Foundation op, om buitenlandse filmstudenten te ondersteunen [2]. De Narges Foundation, verbonden aan de in Iran gevangen zittende Nobelprijswinnares Narges Mohammadi, noemde Satrapi deze week “een moedige voorvechtster van het feminisme en de rechten van vrouwen” [1][2]. Het Élysée Palace, de Franse presidentiële residentie, liet weten dat “haar werk een universele boodschap droeg en haar internationale erkenning opleverde” [1]. Met haar overlijden verliest de wereld een stem die zelfs vanuit ballingschap nooit zweeg.

Bronnen

Marjane Satrapi Persepolis