Maassluise burgemeester kiest voor solidariteit en zet zijn baan op het spel
Maassluis, woensdag, 3 juni 2026.
Burgemeester Jack de Vries weigert zijn eigen coalitie te steunen. Die wil nul asielzoekers opvangen. Donderdag 4 juni beslist de raad: verdedigen of opstappen.
Burgemeester zet hakken in het zand
In Maassluis, een stad van ruim 32.000 inwoners in Zuid-Holland, speelt zich een politieke soap af die landelijk de aandacht trekt. De nieuwe coalitie van Leefbaar Maessluys en VVD presenteerde op 29 mei 2026 het coalitieakkoord ‘De bakens verzetten’ [1][3]. De boodschap was glashelder: het bod voor asielopvangplekken wordt ‘nul’. De coalitie schrijft het zo op: “Wij vinden verdere asielopvang in Maassluis niet in het belang van de stad en haar inwoners” [3]. Leefbaar Maessluys haalde bij de verkiezingen elf zetels, de VVD drie [1]. Democratisch mandaat, aldus fractievoorzitter Gary Bouwer op radio Rijnmond op 2 juni 2026: “Uiteindelijk zijn wij natuurlijk de volksvertegenwoordigers. Wij hebben het democratische mandaat van de kiezer gekregen.” [5]. Maar burgemeester Jack de Vries (CDA) denkt daar anders over. Op 1 juni 2026 plaatste hij op de gemeentelijke website een uitzonderlijke ‘dubbele aantekening’: hij weigert het asielbeleid van zijn eigen coalitie te verdedigen [1]. Zijn argument? Solidariteit. “Totdat dit gerealiseerd is, vind ik het van belang als gemeenten onderling solidair te zijn”, aldus De Vries [1][2]. Een burgemeester die zijn eigen coalitie publiekelijk de rug toekeert — het is hoogst ongebruikelijk [GPT].
140 vluchtelingen op twee schepen, en de klok tikt
De cijfers maken de spagaat zichtbaar. Maassluis vangt op dit moment 140 vluchtelingen op, verdeeld over twee schepen [1]. Volgens de verdeelsleutel van de Spreidingswet moet de gemeente 170 asielzoekers huisvesten [1]. Dat betekent een tekort van 30 plekken. De coalitie wil ook die 140 plekken afbouwen: de COA-contracten voor de twee schepen lopen af in december 2026 en april 2027, en het nieuwe college wil die niet verlengen [1]. De Spreidingswet verplicht gemeenten echter bij te dragen aan de landelijke opvang van asielzoekers [GPT]. Zuid-Hollandse gemeenten moeten via de Provinciale Regietafel uiterlijk op 1 november 2026 voldoende opvanglocaties hebben gerealiseerd [1]. Maassluis is daarin niet alleen: ook Den Haag, Vlaardingen en Midden-Delfland hebben lokale partijen aan de macht die asielopvang willen tegenhouden [1]. De coalitie in Maassluis laat weten de grenzen van de wet te willen opzoeken, maar er wel binnen te blijven: “We schromen niet om die grenzen op te zoeken” [3]. Of dat juridisch haalbaar is, blijft vooralsnog een open vraag [alert! ‘de juridische haalbaarheid van het weigeren van de Spreidingswet-opgave door gemeenten is niet nader gespecificeerd in de beschikbare bronnen’].
Verdedigen of opstappen: donderdag valt het doek
Op donderdag 4 juni 2026 vindt het raadsdebat plaats dat De Vries’ politieke lot kan bezegelen [1][6]. Hoogleraar decentrale overheden Geerten Boogaard (Universiteit Leiden) is er kort over: “De Vries draagt straks verantwoordelijkheid voor het beleid van het gehele college. De raad zal hem dan ook de keuze geven: verdedigen of opstappen.” [1]. Hoogleraar politiek staatsrecht Hansko Broeksteeg (Radboud Universiteit) noemt opstappen in zo’n geval “juridisch gezien de netste manier” [1]. De Vries zelf wil vooraf geen inhoudelijk commentaar geven op het debat [1]. Of hij zijn stoel opgeeft voor zijn principes, of zijn principes opgeeft voor zijn stoel — dat antwoord komt donderdag. Tot die tijd staat Maassluis symbool voor een grotere vraag die door heel Nederland speelt: wie bepaalt het asielbeleid — Den Haag met de Spreidingswet, of de lokale kiezer met zijn stem?