waarom praat europa stiekem met de taliban, terwijl ze vrouwen opsluiten?
Brussel, dinsdag, 23 juni 2026.
Vijf talibanleden krijgen een dagvisum voor brussel. hun missie? praten over het terugsturen van afgewezen asielzoekers. de eu noemt het pragmatisch, maar mensenrechtenorganisaties schreeuwen moord en brand. sinds de taliban in 2021 de macht grepen, mogen meisjes niet meer naar school en vrouwen niet meer werken. toch zitten europese ambtenaren nu met hen aan tafel. het visum geldt maar 24 uur en de locatie blijft geheim – uit angst voor protesten. nederland steunt het overleg, maar zegt: we erkennen de taliban niet. intussen blijven duizenden afghaanse asielzoekers in europese opvangcentra hangen. de eu hoopt op een deal, maar critici waarschuwen: elke concessie maakt de taliban sterker. en dat terwijl afghanistan volgens amnesty international nog nooit zo gevaarlijk was.
een dagje brussel voor de taliban: hoe de eu haar principes verruilt voor uitzettingen
Vijf talibanleden lopen vandaag door brussel, met een visum dat maar 24 uur geldig is. hun missie? praten over het terugsturen van afgewezen afghaanse asielzoekers [1][2]. de eu noemt het ‘pragmatisch overleg’, maar voor amnesty international is het ‘roekeloos en gevaarlijk’ [1]. sinds de taliban in 2021 de macht grepen, is afghanistan volgens mensenrechtenorganisaties alleen maar gevaarlijker geworden [2]. meisjes mogen niet meer naar school, vrouwen niet meer werken en journalisten worden opgesloten [3]. toch zitten europese ambtenaren nu met hen aan tafel – in het geheim, uit angst voor protesten [1]. nederland steunt het overleg, maar benadrukt: ‘we erkennen de taliban niet’ [1]. intussen zitten er nog steeds 35455 afghaanse asielzoekers vast in europese opvangcentra, waarvan slechts 1.514 procent vorig jaar daadwerkelijk is teruggestuurd [4]. de eu hoopt op een deal, maar critici waarschuwen: elke concessie maakt de taliban sterker [4].
de harde realiteit: europa kiest voor uitzettingen boven mensenrechten
Het is geen geheim meer: europa wil af van afghaanse asielzoekers. vorig jaar stuurden twintig eu-landen, waaronder nederland, een brief naar de europese commissie met één duidelijke boodschap: versnel de terugkeer van afgewezen asghanen [4]. minister van weel (vvd) zei toen: ‘in veel eu-landen zou er sprake zijn van een toename van gewelddadige incidenten door afghanen’ [4]. maar justitie en veiligheid kon geen concrete cijfers geven om die claim te onderbouwen [4]. intussen blijkt dat 70 procent van de afghaanse asielzoekers in de eu wél een verblijfsvergunning krijgt [4]. toch wil europa de overige 30 procent zo snel mogelijk terugsturen – zelfs als dat betekent dat ze moeten onderhandelen met een regime dat vrouwen systematisch onderdrukt [1][4]. duitsland gaat nog een stap verder: het land verhoogt het aantal deportatievluchten naar drie per maand en breidt in ruil daarvoor het aantal taliban-diplomaten in duitsland uit van twee naar acht [5]. raquel garcía hernida-van der walle (d66, europarlementariër) noemt het bezoek van de taliban ‘een grote overwinning’ voor het regime: ‘het is officieel misschien een ambtelijk overleg, maar diplomatie draait juist óók om symbolen’ [5].
wat betekent dit voor jou? de gevolgen van europa’s deal met de duivel
Voor afghaanse vrouwen en meisjes betekent dit overleg niets goeds. fereshta abbasi van human rights watch vat het samen: ‘er is geen slechtere plek ter wereld om vrouw te zijn dan afghanistan’ [5]. toch lijkt europa bereid om de ogen te sluiten voor die realiteit, zolang het maar uitzettingen kan regelen. voor afghaanse asielzoekers in nederland en de rest van europa wordt de onzekerheid alleen maar groter. als de eu een deal sluit met de taliban, kunnen duizenden mensen die nu in opvangcentra zitten, binnenkort gedwongen worden terug te keren naar een land waar hun leven in gevaar is [1][2]. zuhra bahman, die in kabul werkt voor de vredesorganisatie search for common ground, waarschuwt: ‘de meest geïsoleerde regimes plegen de ernstigste mensenrechtenschendingen. elk contactmoment is weer een kans om het regime ter verantwoording te roepen’ [5]. maar of de eu die kans ook echt grijpt? de geschiedenis leert dat pragmatisme vaak wint van principes – zeker als het gaat om migratie. en jij? als je straks een afghaanse vrouw ziet die hier asiel aanvraagt, weet dan: achter haar verhaal schuilt een regime dat europa liever negeert dan bestrijdt.