hoe een selfie-drama de vs en italië in een diplomatieke crisis stortte
Rome, vrijdag, 19 juni 2026.
Giorgia Meloni noemt het ‘volledig verzonnen’, maar Donald Trump houdt vol: tijdens de G7-top smeekte de Italiaanse premier hem om een foto. Het resultaat? Een afgelaste reis van de Italiaanse minister naar Washington, scherpe tweets en een rel die de verhoudingen tussen twee bondgenoten verder onder druk zet. Het bizarre incident onthult meer dan alleen gekwetste ego’s. Trump behandelde Meloni als een lastige fan, terwijl zij hem verweet dubbele standaarden te hanteren: hard voor vrienden, zacht voor vijanden. Met de oorlog in Iran en Oekraïne als achtergrond, wordt deze ruzie over een selfie opeens een symbool voor de broze eenheid binnen de westerse wereld. En het ergste? Beide leiders lijken ervan te genieten.
italië zegt: ‘wij smeken niet’
Het begon met een foto. Of beter gezegd: met het gebrek eraan. Tijdens de G7-top in het Franse Apulië beweerde Donald Trump dat de Italiaanse premier Giorgia Meloni hem ‘gesmeekt’ had voor een selfie [1][2][3]. Meloni reageerde furieus. ‘Noch ik, noch Italië smeekt ooit’, zei ze in een video op Instagram [4]. De Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken, Antonio Tajani, annuleerde prompt zijn reis naar Washington [5]. Een diplomatiek incident was geboren. En het zegt alles over de broze verhoudingen tussen twee NAVO-bondgenoten. Trump behandelde Meloni als een lastige fan die hem achterna zat. Meloni beschuldigde Trump van dubbele standaarden: hard voor vrienden, zacht voor vijanden [1][2]. De ruzie over een selfie onthult een dieper conflict. Italië weigerde eerder dit jaar Amerikaanse bommenwerpers toegang tot een basis op Sicilië voor operaties tegen Iran [6]. Meloni noemde de Amerikaanse aanvalsoorlog ‘illegaal’ [1]. Trump reageerde met een sneer: ‘Ik dacht dat ze dapper was, maar ik had het mis’ [6]. De spanningen lopen hoog op, terwijl de oorlog in Oekraïne en de crisis in het Midden-Oosten juist eendracht vereisen [GPT].
waarom deze ruzie jou raakt
Deze rel gaat verder dan gekwetste ego’s. Het raakt de kern van de Europese veiligheid. Italië is een cruciale NAVO-partner. Als Rome en Washington elkaar niet meer vertrouwen, wie dan wel? [alert! ‘geopolitieke implicaties zijn complex en nog onzeker’] De ruzie dreigt de eenheid binnen de G7 te ondermijnen [1]. Terwijl Poetin en Xi toekijken, vechten Trump en Meloni liever met elkaar. En dat terwijl Europa juist stevige bondgenoten nodig heeft. De oorlog in Oekraïne vraagt om samenwerking, niet om kinderachtige ruzies over wie met wie op de foto mag [GPT]. Voor Nederland betekent dit vooral één ding: onzekerheid. Als de VS en Italië elkaar in de haren vliegen, wie garandeert dan onze veiligheid? De NAVO is zo sterk als haar zwakste schakel. En op dit moment lijkt die schakel behoorlijk roestig [GPT]. Bovendien dreigt de relatie tussen Meloni en Trump het Europese beleid te beïnvloeden. Italië is een belangrijke speler binnen de EU. Als Rome zich afkeert van Washington, kan dat gevolgen hebben voor het Europese defensiebeleid [GPT]. En dat terwijl Nederland juist baat heeft bij een sterke, eendrachtige EU.
trump en meloni: van bondgenoten tot vijanden
Het is moeilijk voor te stellen, maar Trump en Meloni waren ooit dikke vrienden. Toen Trump in 2025 herkozen werd, was Meloni de enige Europese leider die zijn inauguratie bijwoonde [1][2]. Ze deelden een rechtse agenda en een afkeer van de gevestigde orde. Maar de liefde bekoelde snel. Toen Trump paus Leo XIV aanviel na diens oproep tot vrede in het Midden-Oosten, was voor Meloni de maat vol [5]. ‘De opmerkingen van president Trump over de Heilige Vader zijn onaanvaardbaar’, zei ze [5]. Trump sloeg terug: ‘Zij is onaanvaardbaar’ [5]. De breuk was compleet. Sindsdien is de relatie alleen maar verslechterd. De ruzie over de selfie is slechts het zoveelste hoofdstuk in een steeds grimmiger wordend verhaal. En het ergste? Beide leiders lijken ervan te genieten. Trump geniet van de aandacht. Meloni speelt de vermoorde onschuld. Maar de rekening wordt betaald door de burgers. Want in tijden van crisis hebben we leiders nodig die samenwerken, niet leiders die elkaar de tent uit vechten [GPT].